Kolory ogrodu.

Na przekór mroźnej Zimie cz.V

2012-02-03T12:29:00.000+01:00

Niestety nie dane mi było zwiedzić ogrodu wokół, zabrakło bowiem kolejnego dnia pobytu w dzielnicy Dahlem. Lecz co się odwlecze to nie uciecze, wszak kolejne targi już wiosną. A widoki zapowiadały się równie imponująco co bogate wnętrza szklarni:

Na alejce znalazłam znanego niektórym obślizgłego przybysza znikąd:

Koniec !

Na przekór mroźnej Zimie cz.IV

2012-02-03T12:15:00.001+01:00

W tej części ogrodu, ciepłej i wilgotnej, żyło sobie trochę drobnej gadziny na którą naszą uwagę zwracały liczne tabliczki. Niełatwo było je wypatrzeć :

A jeśli jeszcze nie dość Was rozgrzałam w te mroźne lutowe dni, to wejdźcie proszę tu ... do Meksyku:

Cdn ...

Na przekór mroźnej Zimie cz.III

2012-02-03T12:12:00.001+01:00

Wszędzie znajomo brzmiące nazwy lecz wygląd zaskakujący. Tu Polypodium subauriculatum:

Oraz inne piękne nieznajome, których tabliczek na próżno było szukać w gęstwinie :

W jednej z sal znalazło się stanowisko dla mchów dużych Selaginella umbrosa:

I mchów małych:

Cdn ...

Na przekór mroźnej Zimie cz.II

2012-02-03T11:59:00.001+01:00

Na jednym z licznych zakrętów krętej ścieżki zaintrygowało mnie rozrośnięte Liriope muscari 'Variegata'. Aż sama zastanawiam się czy faktycznie to ta sama roślina, którą chciałam prowadzić w ogrodzie ... taką marną sadzonkę nie przekraczającą 30 cm:

Paproć z rodzaju Blechnum gatunek brasilience:

W innym miejscu z rodzaju Adiantum polyphyllum:

Które miało całkiem znajome czerwone zawijasy młodych pastorałów:

Cdn ...

Na przekór mroźnej Zimie cz.I

2012-02-03T11:49:00.002+01:00

Jak przetrwać najgorsze dni zimy ?
Wspominać gorące dni wakacji !

Miejsce po którym chcę Was oprowadzić nie leży w gorących tropikach, choć w środku było ciepło i parno.
Podczas jesiennych targów w Berlinie, kolejny dzień pobytu przeznaczyłam na zwiedzenie rozległych szklarni, gdzie widok głównej palmiarni jest znakiem rozpoznawczym i występuje jako logo ogrodu.

Z bliska przeszklone ściany i wypukłe okna w dachu wyglądają podobnie futurystycznie:

Wewnątrz tętniło życie kierujące się własnymi prawami. W osobnych salach zebrano rośliny z poszczególnych kontynentów i stref klimatycznych. Z każdym krokiem i za każdym rogiem kryło się inne królestwo Flory równie onieśmielające i zapierające dech w piersiach co poprzednie.

Jednak najpiękniejsza dla mnie była ogromna skałka z paprociami:

Od stóp aż po dach pięknie rozrośnięte rośliny:

Nie sposób było z tłumu wyłuskać poszczególne rośliny, chyba że tak imponujących rozmiarów:

Cdn ...

Jak ślepej kurze ziarno.

2012-01-29T16:30:00.000+01:00

Powiedzonka do zaistniałej latem sytuacji można wyliczyć kilka. Niemniej jednak Lunathyrium japonicum trafiło do mnie prawie przypadkiem, bowiem tej paproci nie miałam na liście poszukiwanych. Owszem, widziałam gdzieś w sieci, ale jakoś nie przemawiała do mnie. Namówił mnie jednak kolega biegły w paprociach.
Przyznać muszę, że nie miałam pomysłu gdzie posadzić docelowo roślinę. Pewnie dlatego, że na obdarowanie nie byłam przygotowana, ale ponieważ od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem przerwania licznych siewek ciemiernika, porządkowanie przyśpieszyłam. W pierwszym tygodniu gdy nieco zmaltretowana dzieleniem kępy trafiła na czoło rabaty, przecierpiała kilka dni ze smętnie opuszczonymi pędami. A słoneczko przygrzewało, kilka listków przypaliło i paproć dostała własny kosz wiklinowy dla stworzenia prześwietlonego cienia. Już miałam przenieść gdzieś w głąb, lecz pod koszem paproć wyprostowała się i miejsce widocznie przypasowało. Z dnia na dzień piękniała w oczach, kolejne młode pędy z żywo zielonymi listkami przyciągały wzrok przechodniów, aż paproć zaskarbiła sobie moją przychylność.

Nastała zima.

2012-01-28T21:31:00.000+01:00

Spadł długo oczekiwany śnieg, który swą czystością rozweselił ponury dotychczas świat. W raz z iskrzącym się od mrozu śniegiem pojawiło się radosne styczniowe słoneczko.
Śniegu jest niewiele, podjazd był raz czy dwa odśnieżany szuflą, ale na rabatach zalega ponad dwadzieścia centymetrów białej kołderki. O rośliny jestem więc spokojna, nie zagrozi im spory mróz w nocy.
Najbliżej domu z zasp po odśnieżaniu wystają najwyższe byliny zimowego ogrodu:

Coraz dalej idąc w głąb widać grubszą pokrywę. Dotychczas kolorowa żurawkowa rabata ozdobiona sporadycznymi owocostanami tawułek i sztywnymi nasiennikami host tonie w mroźnym cieniu.

Rabata słoneczna podmokła pełna blasku słońca, a pozostawione kępy traw przygniecione śniegiem wyglądają jak nieudane snopki siana. Pstry krzew bukszpanu wyznacza jej kres i wskazuje dalszą drogę.

W sadzie natomiast totalna cisza.
Gdyby nie nasienniki host i wystające kamienie wyznaczające krańce rabat to gładź śniegu byłaby bilardowa. Aż miło przystanąć z twarzą wystawioną na grzejące słoneczko.

Lista poszukiwanych.

2012-01-28T16:05:00.000+01:00

Każdy ogrodnik ma taką tajną listę. Albo w głowie lub na papierku, na którym skreśla i na nowo dopisuje poszukiwane rośliny. Śledzi nowości w sieci, podpatruje rabaty znajomych a listy nie widać końca.
Zeszły sezon zaowocował w większość paprociowych chciejstw, ale i w tym roku trafiły się kolejne perełki.

Szczególnie zadowolona jestem z dorodnej sadzonki Polystichum setiferum 'Congestum' z krakowskich zakupów. Niska, ale niezwykle gęsta w pędy odmiana paprotnika szczecinkozębnego ma przepiękny odcień żywej zieleni. Krzaczastego wyglądu nadają jej stłoczone blisko siebie w jednej płaszczyźnie listki, a rdzawo owłosiona podstawa kępy widoczna jest głównie wiosną.

W szarym ogrodzie.

2012-01-08T16:34:00.000+01:00

Wiatr przegonił kolejną deszczową chmurę, ale słońce wcale nie wyszło. Ciemna i lśniąca od wilgoci ściółka pochłania wszelkie prześwity nikłych promyków. Jednak i w takim szarym ogrodzie znajdą się zielone rośliny.
Polystichum braunii z sezonu na sezon coraz większy dumnie unosi sztywne brązowe pędy bogate w drobne listki. Najmłodsze liście w środku kępy wciąż zachowały żywy odcień świeżej zieleni. Aż miło na niego popatrzeć z bliska podziwiając kunszt natury.

Zakupiona bez nazwy.

2012-01-08T15:31:00.000+01:00

Nastała dziwna pora roku, ni to jesień, ni zima, przedwiośnie ? Nie było konkretnych mrozów, szufle do śniegu nieruszane jeszcze tkwią w narzędziowni. Świat szaro bury ...
Na tle zleżałych liści niewiele roślin tkwi w dobrej kondycji. W tym momencie najwięcej zyskują paprocie o sztywnych, odpornych na niesprzyjające warunki liściach.
Dryopteris cycadina syn. atrata kupiona jako bezimienna w ogrodniczym supermarkecie stała się gwiazdą w cichym ogrodzie. Rozjaśnione rzadko operującymi promieniami słońca pióra liści połyskują lekkim odcieniem żółci. Patrząc na tę paproć mam wrażenie, że jest zadowolona z zachmurzonego nieba i przelotnych deszczy. Szeroko rozpościera pędy odsłaniając uśpione pąki wewnątrz kępy.

Rogata paprotka.

2011-11-27T19:37:00.001+01:00

Szukałam tej odmiany paprotki po targach, lecz daremnie. W końcu przyuważyłam w zaprzyjaźnionym ogrodzie i potupałam nóżkami na ścieżce, że koniecznie chcę dostać. Nie wyjdę póki nie usłyszę obietnicy przydzielenia dla mnie sadzonki.

Sadzonkę wkrótce dostałam, a jakże ! I od tego czasu zaczęły się schody i to zawiłe. Najpierw przydarzyła się zima, ale że gatunek nasz rodziny to nie obawiałam się zapaści. Potem wiosna i długie oczekiwanie na ślady życia rogatki. W zaznaczonym patyczkami miejscu wiało ciszą i spokojem. Gdzieś około lipca zamajaczył cienki zawijas na tle ściółki i ów sezon paprotka zakończyła wcale nie wpisując się na listę zasłużonych bylin w ogrodzie.

Z tego też powodu Polypodium vulgare 'Bifidum Cristatum' nie może pochwalić się mnogą ilością zdjęć w albumie. Traktowana po macoszemu mozolnie wypuszczała kolejne rogate liście.
Ciekawe czy jeden sezon w zasobnej i chłodnej glebie ocuci w niej chęć do stworzenia w kolejnym sezonie godnej kępy ?

Zamiennik.

2011-11-14T20:20:00.000+01:00

Nie mam w ogrodzie spektakularnie przebarwiających się krzewów czy drzew, ale byliny też potrafią zmienić barwy niczym kameleon. Choćby taka Polygonatum multiflorum.

W ciągu sezonu robi za wytworną, jednolitą zasłonę muru. Jest wysoką byliną ze sztywnymi pędami, w górnej części zagiętymi poziomo do gruntu. Poprzeplatane ze sobą liście tworzą bogatą gęstwinę. Wyobrażam sobie, że spacerujące spodem mrówki patrząc w górę na takie sklepienie czują się jak w renesansowej katedrze ;)

Niemniej jednak, bezwietrzna i ciepła jesień pozwoliła dojrzeć i wybarwić się na piękny złoty kolor. W kolejnych dniach przymrozki całkowicie zeszkliły pędy i liście z szelestem jeden po drugim, opadły na ściółkę ...

Od wiosny do zimy.

2011-11-13T18:22:00.002+01:00

Z przymrużeniem oka tę roślinę można nazwać całoroczną. Jest w istocie niezmordowana. Czasem zastanawiam się czy jestem z niej zadowolona, czy należałoby ją tępić póki nie jest jeszcze za późno ... ?

Corydalis ochroleuca pierwsze koronkowe liście pokazuje już na początku marca, tylko śnieg zejdzie a ona już czyha z pękiem nowych, świeżutkich miętowo zielonych gałązek. Kwitnie niezmordowanie rozsiewając się w ulubionych zakamarkach. Wyszukuje szpary między chłodnym murem a dołkiem gdzie zawiewana jest niewykorzystana przez inne byliny materia organiczna z suchych liści i resztek kompostu. W zasadzie zadowala się każdym niszowym miejscem, w którym mech nie zdążył się jeszcze zagnieździć. Wystarczy jej garstka zasobnej ziemi i względnie cieniste miejsce a celnie wystrzeli w nie nasionko z podłużnych jak u groszku okryw.

Jest wszędobylska i szybko przyrasta. Niezmiernie łatwa w uprawie, ba ... w zasadzie sama się uprawia w ogrodzie. Wystarczy raz posadzić od znajomego ogrodnika lub niespostrzeżenie przemycić w ziemi z inną byliną i już powoli sama rozpocznie ofensywę na ogród. Z tegorocznych przekwitających kwiatów i nasion latem wyrosną kolejne gęste kępy liści i jesienią zakwitną biało żółtymi wargami uśmiechu witając zdziwionego ogrodnika.

Więc zastawiam się wielokrotnie, czy to jest jej zaleta czy wada ? Czy można być zadowolonym z tak łatwej rośliny, której nie trzeba "hodować" w pocie czoła, której nie trzeba podlewać, nawozić, oczyszczać z utrudniających życie roślinie chwastów ? W małej ilości, gdzieniegdzie robiąc za delikatny akcent pozwalam się jej rozrastać, ale niech tylko przesadzi w ilości to wyrwę z korzeniami !

Ostatnie kwiaty.

2011-11-01T22:22:00.001+01:00

Ostatnie promienie słońca ogrzewają zasypiające rośliny. Niektóre z nich ciepełko prowokuje do zebrania sił, aby wykrzesać z siebie ostatnie w tym roku kwiaty.
Jesienne skręcone liście wokół drapieżnie ostrzą sobie zęby na radosne kwiaty Tricyrtis hirta 'Lightning Strike'. Natomiast bylina łapie rozpostartymi liśćmi życiodajną energię skąpana w promieniach zachodzącego słońca.

Wszędzie jesień.

2011-11-01T21:11:00.000+01:00

Jesień psotnie zagląda we wszystkie zakamarki ogrodu. Za szopką zaczerwieniła dziką winorośl obrastającą murek, w sadzie zdmuchnęła część liści z drzew, na rabatach pogniotła stojące dotychczas sztywno ozdobne trawy. Nie potrafiła sobie odmówić przyjemności pokolorowania ciemno zielonych liści hortensji pnącej.
Z resztkami zaschniętych kwiatostanów sterczących jak zbrakowane rusztowania Hydrangea anomala ssp. petiolaris dachówkowato pokryła mur. Prawie każdy listek zachował resztki koloru na brzegach co dodatkowo zaznaczyło jego kształt. Nieco blady odcień słonecznej żółci rozświetlił plamę ciemniej zieleni. Jeszcze kilka dni a jesień i tutaj wiatrem zerwie liście z krzewu.

Roślina jesieni.

2011-10-29T15:39:00.000+02:00

Przechadzając się po ogrodzie mimowolnie wypatruję roślin jesiennie atrakcyjnych. Chłodne błękity i róże ustępują ognistej czerwieni i żółci. W kępie zielonkawej trawy choćby pojedyncze nitki rdzawych liści przykuwają mój wzrok. Więc nic dziwnego, że ze szczególnym zainteresowaniem przyglądam się kolorowym listkom rdesta. Jak paw ozdobnym ogonem Persicaria microcephala 'Red Dragon' pyszni się krwisto czerwonymi pędami bezczelnie rozłożonymi na sąsiednich bylinach. Strzałkowaty wzór na liściach zaczepnie puszcza oczko w moją stronę. Cała roślina jest zjawiskowo kolorowa do tego stopnia że białe niepozorne kwiaty schodzą na dalszy plan.

'Pizzazz' na bis.

2011-10-28T20:36:00.000+02:00

Chyba jestem zbyt surowa twierdząc, że błękitna odmiana hosty 'Pizzazz' była nijaka w sezonie. Być może fakt, że większość czasu była ukryta w "studni" z wyrośniętych kokoryczek nie pozwolił dojrzeć finezji rośliny.

A tu - nieregularny rysunek zaciekami schodzący ku czubkowi, interesujące zmiętoszenie powierzchni, dynamiczne ułożenie liści w kępie ... i to wszystko w młodej czteroletniej sadzonce ?!

I czego tu chcieć więcej ...

Błyszczy jesienią.

2011-10-28T16:52:00.002+02:00

W takcie sezonu niepozorna. Na szerokiej błękitnej blaszce liścia interesujące zmiętoszenie dające wrażenie przestrzenności. Błękit skontrastowany kremowym, poszarpanym w kształcie obrzeżeniem. Otoczenie rabaty w jakie trafiła nie pozwoliło jej się wybić ponad wysokie zastępy kokoryczek, które malowniczo pochylały się nad hostą. W sumie cały sezon przesiedziała w spokoju nie nękana wzrokiem przechodniów ... do czasu!

Gdy opadły liście z orzecha włoskiego stojącego na straży chroniąc przed prażącym letnim słońcem odmiana 'Pizzazz' przemieniła się w zjawiskową piękność. Szarości i błękity przemieniły się w jaskrawe odcienie "żywej" zieleni a jasne obrzeżenie dodatkowo błyskiem rozświetliło całość. Kto by pomyślał, że matowa w sezonie hosta odważy się przybrać żółtawe odcienie jesieni ?!

Otwarta przestrzeń ogrodu.

2011-10-26T20:26:00.000+02:00

Gdy niedawno weszłam do ogrodu, przede mną otworzył się rozległy widok. Altanka została złożona co oznacza koniec sezonu. Teraz stojąc pośrodku trawnika i obracając się w miejscu, w zasięgu wzroku mam większość rabat.
Pod koniec jesieni nie mogę się doczekać kiedy brezentowa zielona altanka zostanie schowana, tak samo jak wiosną nie mogę doczekać się kiedy ją postawią. Wiosną mam daszek nad głową, który chroni od już mocno grzejącego słońca. Natomiast znikając jesienią - otwiera widok na szeroką przestrzeń ogrodu.

Rosnąca w gruncie.

2011-10-20T20:36:00.000+02:00

Zaczęło się od małej sadzonki, którą na próbę posadziłam do gruntu. Na którymś ze zjazdów zaprzyjaźnionych ogrodników kupiłam małą sadzonkę w glinianej doniczce. Taką bidę zasuszoną stojącą w budce z biletami do Ogrodu Botanicznego w Poznaniu.
Pierwszą zimę przetrwała pod kopczykiem liści. Rozgarniałam osłonę wielce zaintrygowana czy aby przetrwała świętokrzyskie mrozy. Pod przykryciem utrzymującym wilgoć liście były świeże i jędrne jak w środku sezonu. Przez kolejne lata skalnica rozłogami zagarniała kolejne stanowiska. Początkowo traktowałam ją po macoszemu, wszak liczyłam się z tym, że może nie przeżyć kolejnej zimy i nie będę musiała jej usuwać. Jednak ona ma się coraz lepiej i nic się nie przejmuje kolejnymi zimami nawet bez troskliwego okrycia. Ba, nawet nie myślę o jej okrywaniu !
Kiedyś w pracy koleżanka przyniosła zaszczepkę tej roślinki prowadzonej po "domowemu". Była bardzo dumna z sadzonki opowiadając jak się z nią obchodzić na parapecie. Ale oczywiście była mikra, listki niewielkie wręcz skarlone. Zaczęłam tłumaczyć, że lepiej dać ją do gruntu to się odbije i wzmocni. Na co ona powiedziała, że "jej roślinie nic nie brakuje i tak wygląda zawsze".
Hmmm, gdyby zobaczyła jak wygląda Saxifraga stolonifera w moim ogrodzie rosnąca w gruncie !

Nareszcie z falbanką.

2011-10-17T20:39:00.002+02:00

Wcale nie ulegam modzie na falbanki pomimo, że znajomi ogrodnicy przetrząsają sklepy w poszukiwaniu fryzowanych brzegów liści host. Na tego języcznika "chorowałam" od kilku sezonów, gdy kępę wielkości łazienkowego dywanika zobaczyłam w Ogrodzie Botanicznym w Poznaniu. Raz już kupiłam w znakomitej szkółce cieszącej się sławą posiadania rzadkich okazów oraz mylenia odmian sprzedawanych roślin. Ale staram się zrozumieć, wszak sprzedaje się dość młode okazy, które mogą nie w pełni rozwinąć charakterystycznych cech. Tyle wyrozumiałości dla szkółkarzy i słowa więcej. No może jeszcze przyznam się, że pomylone dotychczas paprocie cieszą oczy znajomych ... koniec !
W końcu zdobyłam upragnionego Phyllitis scolopendrium pyszniącego się wyborną falbanką. I wszystko mi jedno czy on będzie 'Crispa' czy 'Undulata', ważne że już teraz brzeg ma jak Bożonarodzeniowy pierożek z kapustą i grzybami. A języcznik wcale nie byle jaki a berliński, przyjechał ze mną z daleka z targów dość małych ale naszpikowanych cudownościami. Były owszem paprocie, na których widok znawca dostałby palpitacji i migotania przedsionków serca, ale ja wolałam wymarzonego języcznika z falbanką !

Hydrangea paniculata 'Bobo'.

2011-10-16T17:36:00.001+02:00

Zakochałam się w kwiatach wysokich hortensji, więc uznałam iż stanowczo mam ich za mało. Spośród bogatej oferty odmian najbardziej urzekły mnie strzeliste pędy bukietowych, których urodę można podziwiać w niemym zimowym ogrodzie. Oczywiście oferta bukietowych nie pozwala jednoznacznie wskazać na najpiękniejszą dając bilet wstępu do ogrodu. Czym prędzej wygospodarowałam większy kawałek ogrodu na nowe rabaty, więc uznałam że czas zaprosić nową pięknotę. Pewnego dnia z jednej spod krakowskich szkółek wyszłam z białokwiatową H.paniculata 'Bobo' dumnie niosąc przed sobą nieporęcznie kiwające się gałązki. Już widziałam oczami wyobraźni rozłożyste krzewiszcze przed płotem zasłaniające szarzyznę muru i radośnie wołające mnie do przyglądania się bogactwu wyrafinowanych kwiatów.

Rzeczywistość szybko zweryfikowała marzenia. Okazało się bowiem, że 'Bobo' dotyczy niskiego wzrostu ! W pierwszej chwili zawiedziona pomyślałam nawet o wydaniu krzewu w dobre ręce. Ale ostatecznie uroda niezwykle gęstych wręcz barokowych kwiatostanów przemówiła do mnie i hortensja dostała jedno z lepszych miejsc na końcu sadu. Jako jeden z wielu plusów pomyślałam iż nie wyrośnie większa niż wiśnia dająca jej schronienie przed ostrym słońcem. Po pierwszych chłodach zaokrąglone płatki kwiatów uroczo zaróżowiły się a starsze kwiatostany ostatecznie zamarły w zimowych śnie.

Hydrangea paniculata 'Limelight'.

2011-10-14T21:23:00.000+02:00

Jesień zbliża się dużymi krokami zaopatrzona w siedmiomilowe buty. Gdzie stąpnie tam ogród wybarwia w ogniste kolory. Jej wpływom uległ dwuletni krzew hortensji bukietowej 'Limelight'.
Nie wiem czy uznać ją za sprintera wzrostu, wszak wiosną woda zalała rabatę i biedaczka długo stała w wodzie, co wcale nie poprawiło jej kondycji. Jednak teraz jesienią strzelistymi bordowymi pędami okraszonymi zółtym listowiem dumnie prezentuje kwiatostany. Niektóre jeszcze w pełnym rozkwicie - delikatnie limonkowe, nieco pokraczne w nieregularnym stożkowym kształcie odbijają ostatnie promienie krótkiego słońca. Starsze przekwitłe kwiaty nikną w szarym tle. Gdy ogród zapadnie w zimowy sen a śnieg otuli go białą kołderką - te bure "głowy" będą stanowić główną ozdobę niemej rabaty.

Biała dama.

2011-08-13T15:41:00.000+02:00

Czasem natura sama obdarzy znakomitością spontanicznie dając poszukiwaną odmianę. Już nie pierwszy raz chwaliłam mój ogród za białą rutewkę delavayi. W tym roku owa siewka rozrosła się do wielkości dorosłej rośliny. Zgodnie z zaobserwowaną prawdą nie ruszam siewek na których mi zależy, bowiem najlepiej rosną tam gdzie same wybrały sobie miejsce.
Thalictrum delavayi 'Album' rosnąc w cieniu wysokiego orzecha włoskiego o zmroku wygląda jak zjawa unosząca się nad rabatą. W pobliżu rośnie inna mniejsza sadzonka pospołu z gatunkiem, prawdopodobnie obie z tego samego roku wysiania co pokaźna biała dama. Zamierzam pozostawić tylko białą, aby w przyszłości stanowiły wyraźny rozświetlający cień akcent.

Kwiaty i ... po kwiatach.

2011-08-13T15:18:00.000+02:00

Wczesnowiosenne odmiany host już dawno przekwitły. Tak, są takie które wraz z prostującymi się liśćmi wypuszczają pędy kwiatowe. W ten sposób zachowują się hosty z grupy tiara i inne zaliczane do średnich, które w tej chwili zwiastują nadchodzącą jesień. Najdorodniejsze nasienniki ma błękitno listna 'Blue Cadet'. Prawie czarne okrywy rozczapierzone na pędach, zimą przybiorą jasną słomkową barwę. Pomimo obawy niezliczonej ilości siewek zostawiam je jako strzelisty akcent w cichym zimowym ogrodzie.
Inne przekwitłe odmiany nie zawiązały nasion w takiej ilości, nie wszystkie kępy mogą pochwalić się nabrzmiałymi nasiennikami. Te egzemplarze "straszą" suchymi i spłowiałymi patykami pędów, które bez użycia sekatora łatwo wyłamać.

Stara poczciwa odmiana.

2011-08-12T12:14:00.000+02:00

Dąbrówkę sadziłam już w ubiegłym wieku - brzmi bardzo wiekowo ?
Ajuga reptans 'Atropurpurea' to chyba jedna z najstarszych odmian, dobrze rosnąca i rozrastająca się tworząc szerokie kobierce bordowych lśniących liści. Gdy trawi na sprzyjające warunki : żyzną wilgotną glebę liście o zaokrąglonych czubkach stają się niezwykle dorodne i intensywnej barwy. Z pojedynczej rozetki na wszystkie strony świata wypuszcza nitkowate rozłogi, które zakotwiczone w roślinie matecznej trwają w oczekiwaniu na możliwość wciśnięcia się gdzieś w glebę. Ma też niezwykłą siłę przetrwania, zawsze znajdzie sposób aby być pierwszą przed słońcem. Ta poniżej zmaterializowała się samoistnie z nasion roznoszonych pewnie przez mrówki i szybko stworzyła niewielką kępkę. W pobliżu jednak szybciej rozmnożyła się Poziomkówka indyjska (Duchesnea indica), jednak i na nią cwana dąbrówka znalazła sposób. Mianowicie wdrapała się rozłogami na szeroki kamień służący mi do poruszania się po rabacie nie zadeptując ziemi. Dzięki temu, z zielonej gęstwiny spogląda na świat szklistą powierzchnią liścia odbijając promienie słońca.

Deszcz w kolorze lila.

2011-07-22T11:49:00.000+02:00

Wpatrywanie się w chmurkę kwiatów Thalictrum delavayi zawsze wprowadza mnie w błogi nastrój. To jak podziwianie leniwie przemieszczających się cumulusów na pogodnym niebie. Wysokie, ponad dwumetrowe kwiatostany dumnie dzierżą na pozór bezkształtną plątaninę cienkich pędów zakończonych pęczkiem żółtawych pylników osłoniętych liliowymi okrywami. W pierwszej fazie pąki szczelnie zamknięte w barwnej skorupce przypominają zawieszone krople wody. Pędy przewieszają się nad cienistą rabatą delikatnie dygocząc przy lekkich podmuchach wiatru. Silne przeciągi mogłyby uszkodzić zwiewną konstrukcję kwiatostanów, dlatego najdorodniejsze byliny udają się w zacisznych kątach ogrodu.

Po deszczach.

2011-07-21T11:50:00.000+02:00

Deszcze deszczami, ale rośliny lubiące wilgoć "w nogach" w tym roku porosły olbrzymie. Choćby taka Ligularia stenocephala 'The Rocket', zawsze była okazałą byliną lecz w tym roku przerosła wszystkie byliny wokół. Rozpostarła na boki szerokaśne strzępiaste liście niczym wrona strosząca czarne pióra. Cienisty zaułek dodatkowo nadał złowrogiego wyglądu i tak ciemnej w kolorach bylinie. Żółte strzeliste kwiatostany sterczą groźnie wymierzone w niebo. Jedynie pszczoły uwijające się w słonecznych kwiatach nie zważają na oryginalny wygląd azjatyckiej piękności.

Obie nowe.

2011-07-03T14:35:00.002+02:00

Z roku na rok, z sezonu na sezon do ogrodu przybywa nowości. Nie koniecznie są to nowości rynkowe, czasem wypatrzę taką bylinę, która będzie dla mnie eureką pomimo, że w innych ogrodach rosła od dłuższego czasu.
Hosta 'Moonlight' trafiła do mnie przypadkiem, z wymian między ogrodowych. I od razu stała się objawieniem. Niby taka zwykła, płaskie liście z niewyraźnymi nerwami, blaszka wcale nie okazała. Ale ... ta poświata tworząca niesprecyzowany wzór przyciąga wzrok przechodnia. Zielony środek powoli ustąpił cytrynowo żółtej plamie, zieleń spychając rozmytą smugą pod wąski biały brzeg. Cytrynka świeci nikłą poświatą z cienistego kąta a białe wstążki brzegu sygnalizują błysk przeglądającego się w ciemnej toni Księżyca. Takie miejsce podpowiedziała poprzednia właścicielka i jest ono niezwykle trafne.

Brunnera macrophylla 'Emerald Mist' przybyła do mnie już w zeszłym roku, ale nie miała ochoty pokazać swej urody. Widać czekała na zimę, aby nabrać pąków w korzeniach i wyrosnąć ze zdwojoną siłą. Po niebieskich drobnych kwiatuszkach nie ma śladu, było niewiele kwiatostanów i szybko wycięłam. Pewnie dzięki temu bylina nie namyślając się zaczęła wypuszczać duże pstre liście. Srebrny wzór też jest bardzo ciekawy, to jakby gruba skóra krokodyla podkreślona zielonymi żyłkami. Blaszka sprawia wrażenie pancernej i pewnie nie przypalałaby się na słońcu jak te jasno obrzeżone. Tyle, że moja 'Emerald Mist' niepewnie wygląda spod opuszczonych liści parzydła leśnego już nie raz oberwanego z gęstej zasłony.

Obie byliny zasiedliły wąską rabatę uprzątniętą po poprzednich nie sprawdzających się roślinach. Choć pomiędzy odbija Dicentra eximia to obie nowości są znacznie silniejsze aby im zagroziła. Do czasu gdy rozrosną się zajmując całkowicie swoje miejsca, serduszka będzie tworzyć kobierzec drobnych blado zielonych liści.

Skoro Ciotka to i Wujek.

2011-07-02T15:37:00.000+02:00

Skoro mam hostę na cześć Ciotki Kanadyjki to nie mogło zabraknąć i byliny dla Wujka Alka.
Długo dojrzewałam do decyzji wprowadzenia kolejnej tojeści do ogrodu. Chociaż z gatunkiem nie mam kłopotu, o ile wiosną zdążę przerwać kępę na obwodzie to z pstrą odmianą Lysimachia punctata 'Alexander' również nie powinnam mieć kłopotu. Podobno nie rośnie tak mocno jak zwykła, dlatego zaryzykowałam i posadziłam w lepszej ziemi na szerokiej rabacie. Jak na razie wybornie prezentuje się na ciemnym tle szablastych liści irysa syberyjskiego. Dobra i pulchna gleba ma jeszcze tę zaletę iż lekko z niej wychodzą rozgałęzione pędy nadmiernie rozrastających się bylin.

Tęsknoty.

2011-07-02T12:36:00.006+02:00

Podczas deszczowych dni ogrodnik się nudzi. A to uzupełnia notatki, a to poprawia i kataloguje zdjęcia. Siedzi i tęskni za ciepłem i wonią rozgrzanego ogrodu.
W moim przypadku do szerokiej palety ogólnych tęsknot dochodzi jeszcze jedna, zakorzeniona w beztroskich chwilach dzieciństwa. To nostalgia za naszym Morzem Bałtyckim, czasem chłodnym i chmurnym, czasem upalnym i słonecznym.

Kiedy wysokie wydmy przede mną odsłonią skrywaną w przejściu szeroką panoramę morza ?
Kiedy wiatr zagwiżdże mi w uszach oszalały szarpiąc włosy ?
Kiedy poczuję zapach bryzy, lekko słony i bagnisty ?
Kiedy pod stopami zachrzęści drobny kremowy piasek rudo zabarwiony na styku z wodą ?
Kiedy usłyszę przekomarzanie się i krzyk mew wiszących nad głową w nadmorskich miejscowościach ?
A fale ... kiedy usłyszę muzykę fal a piana z wodorostami zawinie się wokół zanurzonych po kostki stopach ?

Hosta Lakeside 'CHa Cha'.

Hosta rectifolia 'Chionea'.

Hosta 'Golden Tiara'.

Hosta 'So Sweet'.

Kolejne liście.

2011-07-02T11:45:00.000+02:00

Po wiosennym wysypie kwiatów Brunnera macrophylla 'Hadspen Cream' przeżywa kryzys. Kremowe brzegi przypalają się od słońca niwecząc niegdysiejszą urodę. Kwiatostany szarzeją i opadają w dół kępy pod ciężarem wyrastających ze środka nowych liści. Nim całość zregeneruje się do ponownego spektaklu deszczowa i pochmurna pogoda pozwoli ochłonąć wymęczonej upałami roślinie.

Otoczenie również korzysta na chwilowym ochłodzeniu. Ściółka nabiera wilgoci, składniki pokarmowe rozpuszczają się a pracowite dżdżownice zostawiają grudki na powierzchni. Gleba ulega "przemieszaniu" i nasączeniu siłami witalnymi podczas gdy chłód spowalnia nieco egzystencję roślin. Kolejne liście pojawiające się na czubkach host 'Platinum Tiara' i 'St Paul' odnawiają kolory kęp i gdy bure chmury odsłonią słońce ogród zatętni kolorami i życiem różnorodnych stworzeń.

Ostateczne rozwiązanie ?

2011-07-02T10:57:00.001+02:00

Czy to już koniec poszukiwań nazwy dla falbankowej ? Czy trafnie doszukałam się w niej podobizny do 'Sky Dancer'?
Hostę dostałam w pakiecie ponad pięćdziesięciu odmian od znajomego prawie osiem lat temu. Do tej pory kilka razy podzieliłam, a w tym roku nawet usunęłam spod jej nóg karłowatą hostkę. Wiosną nie potrafię wyobrazić sobie, że z cienkich jak słomka i licznych kiełków w sezonie wyrośnie takie kępiszcze. Jest to pierwsza odmiana o tak poszukiwanej w gronie hościarzy falbance na skraju blaszki. Wiem, że aby zapierała dech w piersiach powinna być monstrualnych rozmiarów XL, mieć niebanalny wzór przeplatających się jasnych i ciemnych zieleni i białe wonne kwiaty. Moja falbanka ma tylko falbankę i ciemne fioletowe kwiaty na cienkich pokładających się pędach. Przy delikatnym i zmysłowym wyglądzie ma jeszcze jedną zaletę, mianowicie sztywną blaszkę w której nie gustują ślimaki. Zalety tej nie dodam do walorów ozdobnych, ale dzięki temu tam gdzie kolorowe i drogie falbanki sterczą całe ze strzępiastym ażurem- moja blado zielona dalej pyszni się regularnym kształtem.

Gwiazda rozgwiazda.

2011-06-22T09:58:00.001+02:00

Och, jak to dobrze mieć takich znajomych !
Jak fajnie jest móc dzielić się roślinami, które dają radość darczyńcy i ofiarowanym !

Tak ... tak, spójrzcie ma moją nową gwiazdę rozgwiazdę ! Czyż nie jest piękna? Sama natura wymyśliła, żeby taka była. Płasko rozłożyła liście jakby bezwstydnie pozwalając oglądać się w całej okazałości. Listki ściśle ułożone jak łuski na wężu nastroszyła niby igiełki a w rzeczywistości są miękkie aż chce się dotykać.

Polystichum setiferum 'Plumosum Densum' jest naturalną mutacją naszego krajowego gatunku paproci. Jest nieduża, trzymająca się kępy a z sezonu na sezon przyrasta na objętość tworząc płaskie rozety liści.

W odcieniu Czarnego Lądu.

2011-06-10T10:46:00.002+02:00

To chyba najciemniejsza z zielonych host odmiana, bowiem 'Devon Green' jest jak zaczerpnięta z Czarnego Lądu. Niewysoka, z luźno nastroszonymi ostro zakończonymi liśćmi jest jak groźna włócznia myśliwego wymierzona w zwierzynę. Satynowo błyszcząca powierzchnia blaszki liściowej, to jakby natarta olejkiem skóra Masaja. Twarda struktura liści opiera się ślimakom a cieniste miejsce nasila głęboki odcień zieleni.

Nowy w ogrodzie.

2011-06-10T09:46:00.001+02:00

Bodziszkiem nad którym ostatnio rozpływam się w zachwytach jak masełko na patelni jest nowo nabyta odmiana 'Midnight Clouds'.
Najpierw zachwycona byłam dużymi, ciemnymi i mocno strzępiastymi liśćmi, które brzegiem wytwornie bordem podkreślone tworzyły luźną zgraję. Długo w pojedynkę tworzyły akcent na rabacie, na długich czerwono podbarwionych ogonkach falując na wietrze. Ale kiedy w powietrzu zakołysały się nieduże kwiaty z lekka wdzięcznie zaróżowionymi płateczkami radośnie wpatrzone w dal - po prostu zmiękło mi serce.

Wzór inne niż wszystkie.

2011-06-10T08:58:00.000+02:00

Wzory na liściach host przybierają różne formy. Jedne mają jasne brzegi a ciemne środki, inne odwrotnie - ciemne brzegi a środek jasny. Do tego występowanie jednego koloru może być znaczne a drugi tylko wtrąceniem. Generalnie oba kolory są intensywne a przejście między nimi może być ostre i kontrastowe lub stonowane smugami.
W odmianie 'Tatuu' nie da się zastosować żadnej z wymienionych teorii.
Mnie ten wzór nie przypomina tatuażu, który przecież na skórze przybiera konkretnych kształtów i ma mocną kreskę przez co jest wyraźnie widoczny. Dla mnie to kropla farby, która spadając z pędzla do wody na jej powierzchni rozlewa się w akwarelową smugę.

Ciotka Kanadyjka.

2011-06-09T12:42:00.002+02:00

Sporty kolorowych host czasem różnią się od swych rodzicielek diametralnie a czasem tylko matematyk odróżniłby znikomymi długościami i szerokościami wzorów na liściach. Czasem połakomię się na taką wątpliwą odmianę mając na względzie, że odróżni się w dorosłości. O tym, że naciągnięto mnie na klasykę pod nową wizytówką wcale nie myślę !
Dobrze jest mieć dojście do sieci, aby na mądrych stronach szybko skonfrontować towar z rzeczywistością. Ale nie raz nie ma takiej możliwości. Jednak w przypadku tej hosty wszystko było obejrzane, sprawdzone i obmyślone. Nie ma żadnych pomyłek. Odmianę 'Anne' nabyłam z całą stanowczością i rozwagą, pomimo iż w sieci niczym szczególnym nie różniła się od 'Twilight'.
Dlaczego ? Ano z sentymentu do Ciotki Anni, która będąc panienką pod wpływem sytuacji i nacisków rodziny wyjechała do Kanady. Ale zanim to nastąpiło - jakże świetne miałam dzieciństwo u jej boku. Niewiele starsza i wcale niepoważna pozwalała mi na przebieranie się w długie, bajecznie kolorowe i zwiewne sukienki, które w tamtejszych trudnych czasach przychodziły z Kanady w paczkach. Buty - a jakże, też nosiłam obcasowe i plastikowe korale i bransoletki ! A potem tańczyłyśmy przy węglowej kuchni, a kiedy potknęłam się w za dużych pantoflach pierwszy raz usłyszałam bajkę o Kopciuszku. Tak ... to były piękne czasy Aniu Kochana !

Pośród mchów i paproci - część I.

2011-06-07T18:05:00.001+02:00

Zapraszam Was na przechadzkę do magicznego ogrodu pełnego blasków i cieni, który miałam możliwość zwiedzić pewnego niedzielnego popołudnia. Jest niewielki - ale przemyślany, miejski - ale zaciszny i chłodny. Nic dziwnego - zamieszkują go rośliny cienistych zakątków pod które został specjalnie ułożony. Po przodkach właściciel zachował drzewostan z wysokich owocowych, gdzieniegdzie dorzucając ozdobne i iglaste. Ogród ciągle ulega modyfikacjom rozrastając się pochłania trawnik i kolejne partie budynku przodków. Stąd też zachowany kawałek ściany domu zmyślnie udający ruiny ... ale po kolei.

Już od pierwszych metrów za furtką rozciągała się kaskadowo zmajstrowana rabata, którą podpierały kamienie z rozbiórki domu przodków. Jest to nowa część obsadzona młodymi sadzonkami oraz rozrośniętymi roślinami z innych ciasnych już zakątków.

Polypodium interjectum

Arisaema 'Sikokianum'

Od lewej Cystopteris fortunei, Heuchera 'Southern Comfort' i pstra odmiana Szkarłatki amerykańskiej

Dryopteris filix-mas 'Crispa Cristata'

Adiantum venustum

Polystichum setiferum 'Plumosum Densum'

Hosty 'Grand Master' i 'Great Expectations'

Idąc w głąb ścieżką po prawej mijałam piękne paprocie.

Athyrium nipponicum

Dryopteris affinis 'Crispa Congesta'

Dryopteris affinis 'Crispa'

Polystichum makinoi

Athyrium nipponicum 'Cristatoflabellatum'

Phyllitis scolopendrium

Na kamiennych półkach dojrzałam nowości hostowe a wśród nich:

Hosta 'Hanky Panky'

Hosta 'Sea Gulf Stream'

Oraz urzekającą choć młodziutką H. 'Marilyn Monroe' od której nie mogłam oderwać obiektywu

Dla koloru po drugiej stronie półek skalnych miejsce znalazły barwne żurawki:

Cdn ...

Pośród mchód i paproci - część II.

2011-06-07T18:04:00.003+02:00

Trawiasta dróżka łukiem wiodła w kolejne cieniste zakątki.

Polystichum 'Dahlem'

Lunathyrium japonicum

Athyrium filix femina 'Cristata'

Osmunda regalis

Po drodze w głębokim cieniu paprotniki osiągały książkowe wielkości:

Na zakręcie kolejne linie widokowe oraz jedno z kilku cienistych miejsc które zajęły funkie.

Hosta 'Guacamole'

W tej części ogrodu znajduje się cienisty placyk kawiaczkowy okrągłego kształtu, gdzie w szczeliny wokół podtrzymujących kamieni wcisnęły się zadarniające Adiantum venustum i Gymnocarpium dryopteris 'Plumosum':

Hosta 'Gold Standard'

Hosta 'Lakeside Black Satin'

W tym zacisznym miejscu daleko od wzroku przechodnia światło zachodzącego słońca i cień nadchodzącej nocy spotykały się potajemnie:

Idąc dalej na niewielkiej trawiastej polanie wznosi się wysepka z cienistą roślinnością ...

... od której oddalają się kolejne kręte ścieżki ...

Adiantum aleuticum 'Subpumilum' i Polystichum setiferum 'Congestum'

... i kolejne bylinowe rabaty podtrzymywane kamieniami.

Ścieżki zmierzają do słonecznej i otwartej części ogrodu oraz niewielkiego oczka wodnego zazdrośnie skrytego wysokimi trawami.

CDN ...

Pośród mchów i paproci - część III.

2011-06-07T18:04:00.002+02:00

Na bezpośrednim słońcu pomiędzy kamieniami ulokowały się rojniki i rozchodniki.

I tu nie mogło zabraknąć paproci, które preferują wapienne suche podłoże.

Woodsia fragilis

Cheilanthes tomentosa

Ceterach officinarum

Z ogrodem powoli żegnają się ostatnie promienie słońca a rozgrzane kamienie oddają ciepło mieszając się z upojną słodką wonią szpaleru piwonii.

Tylko na niektóre rośliny o tej porze dnia pada zachodzące słońce dodając im ostrego wyrazu.

Cornus mas 'Tricolor'

Nad zacisznym, pełnym tajemnic ogrodem zapada ożywczy chłód wieczora. Pora żegnać się z właścicielem mając nadzieję na ponowne odwiedziny tym razem jesienną porą ...

Skąd ta nazwa ?

2011-05-31T09:10:00.000+02:00

Odmiana pochodzi od 'Gold Standard' choć zupełnie jej nie przypomina. Bardziej jest w typie starej fortunei i jej mutacji 'Hyacinthina'. Na dość szerokim zielonym liściu odmiany 'Striptease' po środku znajduje się wrzecionowate w kształcie maźniecie jasną zielenią. I nic w tym zestawie nie byłoby nowatorskiego, gdyby nie jeden szczegół - mianowicie cienka, ale widoczna biała smużka oddzielająca oba kolory. Dzięki temu ciemny jest jeszcze ciemniejszy a jasny jaśniejszy, słowem kontrastuje mdławe zestawienie. Smużka miejscami staje się gruba i wybrzuszona, gdzie indziej rozmyta w delikatne pastelowe przejście. Sama roślina nie jest mała jak wydawałoby się śledzącemu nowości w sieci, zdecydowanie rozmiar M/L porównywalny z wielkością hosty 'Patriot'. Luźna kępa i matowa powierzchnia blaszki pasuje do naturalistycznych zestawień a nienachalny zestaw barw stwarza wrażenie spokoju i wyciszenia, zupełnie odmienny od panującego w przybytku zabaw i cielesnych rozkoszy !

Tego się nie spodziewałam.

2011-05-29T21:42:00.001+02:00

W zeszłym sezonie z jednej kępki nasiał się w sporych ilościach, ale nie przerywałam sadzonek. Pomyślałam, że i tak część z nich przemarznie zimą lub zgnije na wiosnę. Ale ilość kwiatów mnie rosła, ba ... ilość kwitnących siewek. Wszak zaledwie to zeszłoroczny Primula japonica !

Mój błąd, że dosadziłam różowego do białego, teraz będę musiała rozsupłać korzenie. Gdybym nie pomyślał zawczasu, przewidziała możliwości byliny i dała w inne miejsce miałabym łączkę białego pierwiosnka i łączkę różowego.W tym roku postaram się wyciąć nasienniki różowego a zebrać białego i sypnąć w ściółkę. Może ilość jednego i drugiego zrównoważy się ... ?

Siewka nie byle jaka.

2011-05-29T16:28:00.000+02:00

Odmiana wielkolistnej brunnery 'Jack Frost' potrafi dać się w znaki tendencją do siania nieprzebranych ilości samosiejek. Małe nasionka wciskają się w kąciki płyt chodnikowych, w kamieniste podłoże, w zagęszczenie delikatniejszych bylin by zakorzenić się i niezauważenie wypuścić kolejne liście. Czasem sprzątając rabaty nie mam dla nich litości, czasem pozwolę wykazać się wzorom na liściach. Ta siewka od razu wydawała mi się inna niż wszystkie, inna nawet niż mateczna roślina z którą zresztą pożegnałam się definitywnie. Miałam bowiem dość skubania ściółki i trawnika - chciałam jakoś rozwiązać ten problem.

Każde kolejne liście powtarzały mocny, srebrny rysunek. Postanowiłam dać szansę bylinie i już jesienią wyróżniała się mocno białą plamą.

Wiosnę przywitała tradycyjnie niebieskimi kwiatuszkami. Mocna siewka, więc duża chmurka kwiecia.

Po kwitnieniu czym prędzej usunęłam kwiatostany, aby w przyszłym roku nie musieć skubać siewek. Pozostawiłam dużo miejsca wokoło, niech się rozrasta w okazałą bylinę.

Mieszkańczy białego.

2011-05-28T23:05:00.005+02:00

Nigdy nie mam w sobie tyle konsekwencji aby stworzyć całą biała rabatę. Biało kwitnące rośliny wtrącone gdzieś w tłum dają odczucie świeżości, jasności, gracji i elegancji. A jeśli byłaby to rabata tylko tego jednego koloru - zapewne byłaby oszałamiająca. Tak ... tylko ta wątła konsekwencja!
Jednak udało mi się zebrać nieco biało kwitnących w kąciku. Gdy promienie słońca delikatnie rozproszone liśćmi wysokiej śliwy zajrzą do białego kącika - wprost nie mogę oderwać od niego oczu.

Największą, najbardziej rozrośniętą mieszkanką tego kącika jest hosta 'Patriot'. Jej szeroki, nieskazitelnie biały brzeg liścia wprost onieśmiela świeżością.

Tuż obok przysiadła inna odmiana z biletem wstępu do białego - Hosta 'Whirlwind'. Falujące, ostro zakończone liście o mocno kontrastowym rysunku, wydają się wirować w szalonym pędzie "trąby powietrznej".

Panie funkie rozdziela Holcus lanatus 'Variegatus' corocznie przerywany do małej kępki. Rozrasta się krótkimi rozłogami, które na szczęście lekko trzymają się podłoża. Latem zakwitnie również białymi kłosami i będzie jedną z wyższych bylin tego zakątka.

Wczesną wiosną podczas czyszczenia rabaty życie darowałam kilku stokrotkom, które w ilości kliku kępek przysiadły pod liśćmi wysokiego zawilca jesiennego. Teraz wdzięcznie wyciągają główki kwiatów do słoneczka.

Do białych dosadziłam odmianową Heuchera sanguinea 'Alba', która kropelkowymi kwiatuszkami na wysokich pędach nadaje całości lekkości i zwiewności. Niestety zeszłoroczny mokry sezon nadwątlił kondycję żurawki, nad czym ogromnie boleję. Muszę zadowolić się kilkoma pędami przewieszających się białych dzwoneczków.

Jako nowy nabytek do tego grona dołączyła Brunnera macrophylla 'Mr Morse', głównie ze względu na wersję białych kwiatuszków, ale srebrzysty wzór dużych liści też miał znaczenie. Do mojego ogrodu przybyła jako trofeum z wyjazdu krakowskiego. Na razie w górze dumnie dzierży jeden pęd kwiatowy, nad kolejnymi popracuję przez sezon.

Tak jak wspomniałam brakuje mi konsekwencji w dobieraniu tego jedynego koloru. Aby jednak jasność dominowała na rabacie staram się celować w jasnych kwiatach. Najjaśniejsza odmiana Trollius x cultorum 'Alabaster' łączy delikatniejsze odcienie żółci i zieleni.

W kolejnych miesiącach sezonu pojawiać się będą następne białe kwiaty, aby choć po części rabata błyszczała świeżością i elegancją.

Prawdziwa elegantka.

2011-05-25T09:25:00.000+02:00

Sama już się gubię skąd mam i od kogo. Czasem przesadzę w inne miejsce kilka roślin i potem nie odnotuję docelowego gdyż łudzę się że zapamiętam. Potem kolejny sezon zastanawiam się skąd która do mnie trafiła. Ta błękitna olbrzymka to prawdopodobnie Hosta sieboldiana ‘Glauca’ kupiona w nader przedziwnym, zapomnianym przez postęp miejscu w Krakowie.
Według różnych źródeł nazwa 'Glauca' obowiązuje naprzemiennie z 'Elegans', co mnie wcale nie dziwi patrząc na wyszukaną formę rośliny. Luźno ułożone perforowane liście cisną się jeden nad drugim siłą torując sobie drogę do światła. Hosta nie jest wysoka, raczej przysadzista ale powoli rozbudowuje się na boki.

Konwalia w piżamie.

2011-05-24T23:14:00.001+02:00

Tempo rozrastania się nie jest oszałamiające, lecz kolory robią efekt. Na szerokich ciemnozielonych liściach ostro kontrastują żółte pasy. Convallaria majalis 'Albostriata' tylko raz w swej pięcioletniej karierze dała zwykły zielony odrost. Trzyma się miejsca posadzenia a zagęszcza dodając kolejne pasiaste liście. Prawda, że jak na pięcioletnią bylinę to wielkością wcale nie zwala z nóg ?

Jedna z największych.

2011-05-24T22:15:00.000+02:00

Zazwyczaj pokazuje się hostę 'Sun and Substance' jako największą w ogrodzie. I prawda, chyba nie ma większych, wyższych, rozleglejszych odmian, no chyba że jej sportów ale parametry są podobne. Natomiast inne kształty liści, układ i fakturę ma odmiana 'Frosted Jade'.
Wyglądem nawiązuje do górskiej formy montana, czyli liść wydłużony, zawarty w jednej płaszczyźnie, o mocno zaznaczonych rzeźbiarskich nerwach. Również zaliczana jest do dużych.
Sama odmiana 'Frosted Jade' emanuje czystością formy, szlachetnym błękitnawym kolorem obwiedzionym cienką nitką bieli, luźnym pokrojem kępy z lekko zadartymi w górę liśćmi. Pomimo, że blaszka nie jest twarda to jednak rzadko łakomią się na nią ślimaki.
Świeżość formy zachowuje długo, dopiero jesienne przymrozki dodają żółtych odcieni.

Mokradła.

2011-05-22T15:43:00.000+02:00

A na mokradłach królują pełniki i jaskry.
Te rośliny mają zdrowie do takich warunków, ostre palące słońce w głowę i nasiąknięta wodą ziemia w korzeniach. Dzięki natłokowi roślin szczelnie zakrywających liśćmi glebę, ziemia nie nagrzewa się tak jak powietrze co daje wytchnienie w upały. Rzadko które byliny dają radę rosnąć na rabacie zwanej Duża II.

Ranunculus repens var. pleniflorus rozrósł się pod jabłonią przykrywając pomniejsze wokół rośliny. Zabezpieczony podpórką oparł na niej pędy z kwiatami. Na szczęście nie wydaje nasion, bo przy jego zdolności mnożenia się z rozłogów byłby dokładnie wszędzie. Z wilgotnej i pulchnej ziemi łatwiej wyłuskać rozety i nitkowate korzenie. Co wiosnę przerywam w ten sposób jaskra a jego jest coraz więcej i więcej ...

Trollius europaeus zajął miejsce pod gołym niebem. Gdybym wczesną wiosna usunęła szybciej kępy liści narcyzów, pełniki miałyby więcej miejsca na niżej rosnące liście. Stąd nie powalają ilością okrągłych kwiatów, ale często potrafią powtórzyć kwitnienie jesienią. Liczę na to, że jeszcze pokarzą się w tym sezonie.

Trollius x cultorum wyrasta najwyżej a jego kwiaty mają zdecydowanie ciemniejszy odcień i bardziej zwartą główkę. Również ładnie pachnie gdy nos wetknę w delikatne płatki. Lepiej udaje się na ostrym słońcu niż w lekkim półcieniu, gdzie zbyt wiotkie kwiatostany odchylają się po deszczach.

Odmianowy Trollius x cultorum 'Orange Princess' jest chyba najciemniejszy z moich pełników. Zaciśnięte pąki zazdrośnie skrywają wewnątrz pylniki. Z powodu zacisznego miejsca lubiany jest przez żółte pająki kwietniki Misumena vatia, które urządzają sobie polowanie wyskakując znienacka pod kwiatu.

Wcale nie takie małe.

2011-05-18T23:16:00.001+02:00

W poprzednich sezonach był przeciętnym trójlistem, nawet byłam nieco rozczarowana. Małe kwiatki szybko przekwitające na różowo. Cieszyłam się, że posadziłam w zaułku między dwiema rabatami gdzie skryty za palisadą powoli nabierał siły i nie zajmował okazalszym miejsce.
Rósł sobie tak trzy lata i czekał. W końcu Trillium ovatum zebrał się w sobie i zakwitł na wszystkich trzech pędach. A kwiaty ma tak duże, że świeci nimi w cieniu. Teraz rozmyślam o wyeksponowanym i zasłużonym dla "badylka" miejscu !

Pierwszy w ogrodzie.

2011-05-18T23:01:00.003+02:00

Nic nie zapowiadało, że Cypripedium macranthos zakwitnie w tym sezonie, gdy go dostałam był mały i słaby. Wystarczyła bogata w związki gleba i półcieniste miejsce by odwdzięczył się jednym kwiatuszkiem. Jednym zabawnie pękatym "bucikiem". Bogaty w sześć pędów w przyszłym roku będzie zjawiskowy !
Połechtana udaną współpracą z kapryśnym storczykiem, chyba zacznę rozglądać się za kolejnymi obuwikami. Przydałby mi się taki piękniś o czysto białych kwiatach.

Dobry duszek ogrodu.

2011-04-27T22:54:00.003+02:00

Fredziu to moja asystencja ogrodowa. Chodzi za mną krok w krok, zagląda pod ręce co robię, czasem zaczepia pazurkiem o sznurówkę. Gdy przykucnę schylając się nad byliną wskoczy mi na plecy lub ramię i spacerujemy potem wspólnie.

Fredziu lubi się gdzieś przyczaić i niezauważony obserwować otoczenie lub przymknąwszy oczy nasłuchiwać odgłosów ogrodu. Czasem przysiadzie sobie za zasłoną z bylin, które go delikatnie muskają i udając że wącha zapachy patrzy gdzieś w dal.

Potrafi zmaterializować się w jednym miejscu aby za chwilę pojawić się gdzie indziej. Czasem wyłania się z niebytu aby asystować w ogrodowych pracach.

Kiedy indziej leży na całą swoją kocią długość rozciągnięty w słońcu na rabacie kształtem wpasowując się w kępki bylin. Ogólnie prowadzi żywot gospodarskiego kota, spokojnego i wyluzowanego, pewnego siebie dachowca.

Rozwiązanie zagadki.

2011-04-25T23:07:00.000+02:00

Zagadkową rośliną okazała się Anemonella thalictroides, którą w zeszłym roku zabierałam z drogi płynącej wodzie zalewającej mój tragiczny trawnik. Najwidoczniej nie zapisałam sobie w notatkach owej akcji a było wtedy gorąco ... znaczy się ratowałam więcej roślin niż byłam w stanie upchać na sąsiednich rabatach.

Anomenella najwidoczniej skorzystała z przenosin, gdyż widzę iż nieco przyrosła od poprzedniego sezonu. Tak samo ma jeden kwiatuszek wyraźnie bardziej różowy niż inne w kępce i drugi o większej ilości płatków okwiatu. Postaram się przyuważyć w kolejnych sezonach czy przy powiększającej się ilości pędów tendencje do zmienności w dalszym ciągu będą widoczne. Może uda mi się oddzielić bulwki od siebie i uzyskać trzy różne bylinki !

Jeśli nie będzie przymrozków.

2011-04-25T16:02:00.001+02:00

Jeśli Zimni Ogrodnicy będą łaskawi wtedy pokraczne kwiatostany Peltiphyllum peltatum wyrosną ponad ściółkę dumnie rozpościerając koszyczki. Patrząc na tę roślinę za każdym razem zadziwia mnie fakt jak rodzaj saxifraga liczny jest w różnorodne egzemplarze. Pędy kwiatowe tarczownicy tarczowatej wyrastają około 50 cm nad ściółkę rozwijając kopulasty kwiatostan szerokości 20 cm.

Ranking trwa.

2011-04-25T15:00:00.000+02:00

Dalej przyglądam się żółto-listnym brunerom i w myślach licytuję, która mi się bardziej podoba. Jedna drugiej nie równa.

Brunnera macrophylla 'Spring Yellow' rośnie jak burza, nic dziwnego - sadzonka pochodzi z podziału szczodrej koleżanki. W pierwszej chwili niby półprzeźroczyste liście teraz nabrały wzorku w zielone przecinki. Rzucik ten jakby się zgęstniał i pokrywał więcej połaci liści. Liczne pędy dumnie wznoszą drobne pąki zapowiadające delikatną błękitną chmurkę kwiatów.

Brunnera macrophylla 'Diane's Gold' wypada znacznie gorzej w rankingu. Małe liche listeczki, wciąż niemogące otworzyć się kwiaty ... cienizna. Gdyby nie poprzednie zdjęcia powiedziałabym, że nic nie przyrosła od poprzedniego razu. Dość wspomnieć, że dało się zrobić tylko dwa zdjęcia oklapniętej roślince. Nawet obawiam się czy aby nie zaszkodziła jej garstka końskiego obornika sypnięta z dobrego serca w podzięce za poprzednie starania ?!

Czemu jagodowiec ?

2011-04-25T11:43:00.000+02:00

Do niedawna sterczały tylko szare kły, ale wystarczył deszcz aby zażółciły się kwiatami i skręconymi w rurkę liśćmi:

Nie wiem czemu zwą go jagodowcem, wszak owoce to szarozielone niepozorne kulki i nasion też nie zawsze wytworzy. Uvularia grandiflora najlepiej mnoży się przez podział a w lekkiej liściowej ziemi szybko przyrasta w koło. Gdy przekwitnie i kwiaty zaschną i opadną zwinięte w tutkę liście prostują się poszerzając kępę górą. Wtedy całość wygląda jak słoń stojący na piłce w cyrku - wąziutka u podstawy a szerokaśna górą. Jest trwałą rośliną zdobiącą ogród aż do pierwszych przymrozków, nieznacznie przybierającą jesiennych kolorów.

Kwiaty pompony.

2011-04-23T23:08:00.000+02:00

A wersja pełnokwiatowa Sangwinarii kanadyjskiej' Multiplex' przypomina pompony na berecie pierwszoklasisty !
Zeszłoroczna sadzonka w tym roku powiększyła się o kolejny pęd, tempo zabójcze ... no ale to rarytas więc wybaczam. Z takich pomponów dopiero dużo płateczków zaściełających ściółkę. Rozsypane wyglądają niczym skrzydełka owadów.

Sangwinaria na bis.

2011-04-20T21:47:00.002+02:00

A gdy słońce zaświeci i zagrzeje ściółkę sangwinaria kanadyjska dostaje cynk, że już czas. Że trzeba złożone liście rozchylić i kwiaty ukazać by zwabić owady. Roślina nie kwitnie długo a raptem kilka dni, potem pojedyncze płatki kwiatów podwiewane wiatrem roznoszą się po rabacie. Lecz w masie radosnych kwiatów, oryginalnych liści i czerwonych pędów jest tak interesująca i barwna, że skusi każdego ogrodnika.

Odporna sangwinaria.

2011-04-19T23:27:00.000+02:00

Ładnie i konkretnie u mnie przyrasta - to trzeba jej przyznać. Na niegdysiejszym Młodniku, tam gdzie "dojrzewały" nowe zakupy hostowe teraz rozpanoszyła się Sangwinaria kanadyjska. Na podwyższeniu, które okalają kamienie nie groźne jej potopienia ani zalegający śnieg. Wczesną wiosną gdy zakwita i wytwarza liście ma nieograniczony dostęp do słońca, a potem rozrośnięty orzech włoski liśćmi filtruje i ochrania od letniego ukropu. Otoczenie z paproci i przylaszczek nadało temu miejscu leśny charakter i ściółkę w której kłącza sangwinarii zdrowo przeczekują kolejnej wiosny. Liczne są też małe siewki z charakterystycznym wachlarzykowatym listkiem.

Sanginaria tak dobrze czuje się w moim ogrodzie, że nawet w kompoście potrafi wyrosnąć i zakwitnąć.

A prawda jest taka, że dwa lata temu oczyściłam zagon z pióropusznika strusiego i pewnie kłącze sangwinarii gdzieś się zaplątało. Na jesieni kompost był odwracany i kłącze poszło na wierzch. Roślina przeczekała ten czas w wilgotnej materii organicznej i jak gdyby nic wiosną zaświeciła białym kwiatem.

Podobno kłopotliwa roślina.

2011-04-10T22:58:00.001+02:00

Koleżanka bardzo psioczy na orliki pospolite twierdząc, że to zaraza i nie wie za co ludzie dają pieniądze jak ona się tyle tego dziadostwa narwie spot płotu. Hmm, ja też kiedyś kupiłam torebkę nasion mix i garścią sypnęłam pod ogrodzeniem, ale to co wzeszło mogę policzyć na jednej ręce.
Mnie osobiście podobają się kępki żywo zielonych liści z pojedynczymi sterczącymi rozetkami na łodyżce - wysięgniku. W momencie gdy Aquilegia vulgaris przekwitnie, robi się z niej wyschnięty drapak, ale po obcięciu nasienników roślina szybko regeneruje się w zgrabną kępkę tychże żywo zielonych listków. Poza tym fajnie wpasowuje się w naturalizowane rabaty, gdzie pośród paproci, konwalii i host robi wyższe partie zapychaczy. Więc nie mam pojęcia czemu Koleżanka psioczy ...

Pokrzywianka.

2011-04-10T11:00:00.001+02:00

Wraz z wiosennymi bylinami obudziły się wiosenne i całoroczne chwasty. Oczywiście chwast to pojęcie względne, bo najpiękniejszy nawet na świecie kwiat który wsieje się w niepożądane miejsce też nadaje się na usunięcie. Ja mam na myśli takie prawdziwe chwaściory, niechciane w każdym miejscu. Niektóre nadają się tylko na kompost a z innych można uważyć coś dobrego ... dla pozostałych roślin !
Do takich "zupek" idealnie nadaje się pokrzywa zwyczajna Urtica dioica, która nie dość że ładna to wydziela (przynajmniej dla mnie) ciekawą duszną i słodkawą woń gdy rośnie w rozgrzanym słońcem zacisznym miejscu. Ten zapach kojarzy mi się z beztroskim dzieciństwem, gdy łąka i dzikie zarośla były moim placem zabaw.

No ale wracajmy do pokrzyw ...

Zrywa się młode pędy, dzieli na odcinki i w dużym wiadrze lub beczce zalewa wodą. Zalewa musi trochę odstać i gdy przybierze burego koloru nadaje się do podlewania ozdobnych z kwiatów bylin oraz warzyw jak pomidory.

Patrząc na dorodne kępy pokrzyw przypomina mi się również pewna historia, która działa się wiosennego niedzielnego poranka, nazajutrz bo wspaniale udanej zabawie ogniskowej. Otóż w sobotni wieczór spotkało się wesołe towarzystwo na pieczenie kiełbasek. Jak zazwyczaj były śmichy/chichy, opowiadanie dowcipów, śpiewy przy akompaniamencie gitary i dziadkowego grzebienia z papierkiem. Spaliliśmy wtedy sporo materii organicznej. Pozostałe z wiosennych cięć gałęzie drzew owocowych, trochę jedliny z zimowych okryć, trochę gałęzi krzewów i przepięknie pachnących pędów czarnej porzeczki, której woń unosiła się wraz z dymem po okolicy.
Towarzystwo świętowało rozpoczęcie sezonu ogniskowo grillowego do północy !
Na koniec zabawy panowie dopilnowali ugaszenia "sikawkami" tlącego się żaru i wszyscy różnymi metodami (często podpierani przez towarzyszki) udali się na spoczynek. Nazajutrz, gospodarz domu drogocenny popiół przesypał do dyktowych paczek po płytkach tarasowych, aby w dzień roboczy rozsypać pod owocowe. Do tego czasu cztery pakunki ulokował w tzw. stajence, budynku gospodarczym, którego wejścia nie widać z okien domu gospodarzy. Po czym w odświętnym stroju udano się na sumę do pobliskiego bożego przybytku.
A że była to wiosna - wszystko co zielone gnało do słoneczka. Również pokrzywy w pobliskim rowie urosły do imponujących rozmiarów nadając się wyśmienicie na płynny nawóz. Rozrobiona papa liściowa podgniwała sobie leniwie u drzwi stajenki w sporej plastikowej wanience.
Wiaterek powiewał subtelnie, ptaszek świergolił wiosennie, listek podrygiwał radośnie ... i nic nie wskazywało na nadchodzącą z cicha przygodę.
Około południa, gdy sielanka wraz ze słoneczkiem sięgnęła zenitu, podniosły się nawoływania od strony czujnych sąsiadów:
- Panie sąsiedzie ... panie sąsiedzie, coś się u was pali !
Gospodarz wybiegł na podwórze, dobiegł do budynków gospodarczych. Rzeczywiście, z drewnianych drzwi stajenki bucha czarny dym. Wprawnym kopnięciem (ćwiczonym wielokrotnie podczas kopania pod krzewy dołków) wyłamał drzwi z zawiasów. Patrzy, a tu z paczek ułożonych jedna na drugiej z drogocennym popiołem bucha ostry ogień. Nie namyślając się długo, w przypływie adrenaliny, chwycił hołubioną w słoneczku pokrzywiankę i chlusnął zamaszyście w ogień. Zaskwierczało, zasyczało, zgasło ...

Lecz potem jakże dziwny obraz ukazał się przed oczami reszty domowników. Odświętnie w bieli ubrany gospodarz pokryty od stóp do głów zieloną, cuchnącą mazią !!!

Żółte inaczej.

2011-04-09T11:05:00.000+02:00

Obie są nabytkami zeszłorocznymi, w zasadzie późno letnimi i pewnie dlatego tak jestem ich ciekawa.

Brunnera macrophylla 'Spring Yellow' pochodzi z podziału dużej kępy z zaprzyjaźnionego ogrodu na Pomorzu. Trafiła mi się godna sadzonka co widać po ilości liści. Późnym latem jej ogromne ciemnozielone liście z zawiniętym brzegiem do góry były imponujących rozmiarów, z czego zresztą słynie. Natomiast teraz kolor choć żółty to dość blady, jakby chorowity. Blaszki młodych listków wydają się wybielone palącym słońcem, którego jeszcze nie było w tym roku.

Brunnera macrophylla 'Diane's Gold' była sadzonką zakupioną w Internecie. Mała, niepozorna z kilkoma listkami rozłożonymi na boki wydawała się wątła i słaba. Wiosenna sadzonka prezentuje się znacznie lepiej, bo pomimo że z jednego miejsca to mnogo listków. Żółć choć przełamana zielenią to intensywnej barwy ciekawie poprzetykana czerwonawymi żyłkami. Drobne listki silnie ciągną do jeszcze słabego słońca.

Na dzień dzisiejszym większe fory u mnie ma odmiana 'Diane's Gold', zobaczymy co przyniesie dalsza część sezonu !

Pozytyw i negatyw.

2011-04-08T21:51:00.000+02:00

Wiosną liście bylin nie rzadko mają intensywniejsze kolory niż w czasie największego rozkwitu. Soki zaczynają silnie krążyć by rozbudzić roślinę i szybko dostarczyć nagromadzone w korzeniach związki pokarmowe. Pigmenty zdają się być skomasowanymi na jeszcze zgniecionych, świeżo wyrastających po zimie wiosennych liściach.

Hydrophyllum canadense to roślina z podmokłych i cienistych miejsc, gdzie opadłe liście drzew zapewniają podłoże bogate w pulchną próchnicę. Roślina wytwarza łuskowate kłącza wędrujące po powierzchni gleby, z którego wyrosną duże klapowane liście. Wiosną upszczone są bladymi plamkami zanikającymi w ciągu sezonu. Do tego czasu kolejno pojawiające się ubarwione są delikatnym marmurkiem.

Ranunculus lanuginosus również jest rośliną preferujacą podmokłe miejsca choć niestraszne jej słońce odbijające się w błyszczących żółtych płatkach kwiatu. Jest naszą rodzimą pospolitą byliną zamieszkującą wilgotne zarośla. Wiosną na mechatych liściach przeważa kolor brunatny, który w sezonie całkowicie zanika.

Bordo zabarwione.

2011-04-08T19:16:00.001+02:00

Zabarwione liście takim kolorem wydają się złowrogie. Z twardym charakterem i nietuzinkowym wyglądem zbierają się w sobie aby z każdym dniem ciepłej wiosny zwiększać objętość ciemnej kępy. Z czasem kolor rozpłynie się i zblednie lub pozostanie echem na centralnym miejscu liścia. Niekiedy zapowiada ciemne kwiaty w lecie albo wiosenny kaprys biało kwitnącej rośliny łaknącej słonecznego ciepła.

Lamium orvala to gigantycznych rozmiarów jasnota. Gigantycznych jak na "pokrzywki", które potrącone ręką wydają przyjemną słodkawą woń. Tylko gatunek tej jasnoty ma czerwone podbarwienia wskazujące na ciemno różowe kwiaty. Wersja alba jest zwyczajnie zielona.

Geranium wlassovianum wiosną wychodzi bordowe, w sezonie kolor ten jest tylko w środku liścia. Za to meszek na blaszce optycznie pogrubia rozłożony dłoniasty liść i aż chce się go miętosić w palcach słuchając cichego szelestu.

Geranium x oxonianum 'Katherine Adele' wychodząc z ziemi ma pstrokate kolory, ale wierzcie mi na słowo - w sezonie jest brunatno czekoladowe upszczone szaro białymi drobnymi kwiatuszkami!

Filipendula ulmaria tylko wczesną wiosną jest brązowa i w zasadzie nie wiem skąd bierze się ten kolor. Przecież wiechowate w formie kwiatostany gęsto nabite są żółto kremowymi kwiatami. W sezonie nie ma śladu po drapierznym bordowym kolorze.

Zagadka.

2011-04-06T20:31:00.003+02:00

Czy też tak macie, iż zapominacie co posadziliście w danym miejscu na rabacie ?
Szczególnie ostatnie nabytki w sezonie, sadzone gdzieś na prędce, na tzw. tymczasie wiosną zadziwiają formą i kolorem. Tak jest właśnie z bylinką na skraju Leśnego. W pierwszej chwili podejrzewałam Adiantum pedatum, ale suche resztki pędów i liści sterczą nieco dalej. Może któraś z jeffersonii nabytych późnym latem a teraz znacznika jednej nie mogę znaleźć. Nawet jesienne zdjęcia Leśnego nie pokazują co tkwi w rogu rabaty ... Pozostaje tylko czekać !

Kiepski sezon.

2011-04-03T22:21:00.003+02:00

Zeszły mokry sezon był kiepski dla ciemierników. Z początku wiosna nie zapowiadała ulewnych deszczy i późniejszych podtopień. W pobliżu nie ma rzek aby miały wystąpić z koryt, ale wysoki poziom wód gruntowych zrobił swoje.
Brunatny, jeden z najstarszych w moim ogrodzie, ponad ośmioletni został przetrzebiony przez zalegająca w korzeniach wodę. Pech chciał iż w jego pobliżu utorowała sobie drogę i filtrowana przez trawnik szeroką połacią skupiała się w cienki nurt przedzierając przez dębową palisadę. W tym miejscu utworzyła rowek i drążąc rabatę parła niezatrzymana naprzód. Biedny ciemiernik tkwił zafrasowany w wodzie i pomimo cienistego miejsca zgnilizna wdała się w korzenie i podstawy pędów. Już późnym latem garściami wyjmowałam mdlejące liście czym odbiło się na dzisiejszym kwitnieniu.

No tak, powiecie pewnie że nie mam co narzekać bo pędy liczne, ale spójrzcie jak wyglądał poprzedniej wiosny nim zaszkodziła woda!

A tak wyglądał jeszcze wcześniej bo w sezonie 2009, w czasach przed_cyfrowych:

Brak wody jest szkodliwy dla roślin, ale jej nadmiar jeszcze gorszy!

W odcieniach błękitu.

2011-04-02T10:10:00.001+02:00

Jak mało w których grupach roślin kwitnących, wśród krokusów znalazła się paleta wszelkich odcieni błękitów. Bez względu na gatunek kolor niebieski występuje w czystej postaci. Wręcz odcień ten przewija się w podstawach płatków innych kolorów z szerokiej palety barw.

Jednym z takich niebieskości jest dość wysoki jak na szafrana, dwukolorowy 'Vanguard' wdzięcznie otwierający się na widok słońca:

Paskowanym przedstawicielem niebieskich jest Crocus vernus 'Pickwick o zazwyczaj stulonych w beczułkę płatkach:

Średnio ciemne kwiaty ma odmiana Crocus vernus 'Flower Record' podobnie trzymająca płatki stulone w tutkę:

Nawet białe kwiaty szafranu wiosennego Crocus vernus 'Jeanne d'Arc' mają podstawy płatków nabiegłe granatem. Biel tego krokusa jest nieskazitelna, wręcz zjawiskowa:

Dodatkową przypadłością małych cebulek szafranów jest ich mobilność. Niewiele większe od napęczniałego grochu, okryte brązową łuską łatwo wtapiają się w tło gleby i łatwo z niej wysuwają. Poturlane po powierzchni podczas plewienia łatwo zagnieżdżają się w nowych skupiskach wiosną zaskakując zestawem:

Zasiedziały w kępce.

2011-03-30T22:12:00.000+02:00

Kilka sezonów z rzędu miałam rozsadzić jegomościa, bowiem rośnie w jednym miejscu od dobrych pięciu lat. Za to kępę którą utworzył z daleka podziwiam, a nasyconą barwą wnosi trochę ciepła w jeszcze uśpionym ogrodzie. Taki własnie jest Crocus flavus 'Golden Yellow'.

Szafran w pasy.

2011-03-30T21:56:00.001+02:00

To crocus chrysanthus 'Fuscotinctus, o iście żarzącym się żółtym kolorze kwiatów. Nietuzinkowy charakter przejawia w brązowych pasach na zewnętrznej stronie półotwartych płatków, co nadaje temu maleństwu nieco pazura. Bowiem struchlały i drobny skrywa się w wyższych, igiełkowych ale gęstych liściach i jak zawstydzona panna zerka zza długich, półprzymkniętych rzęs.

Szafran złocisty.

2011-03-26T10:52:00.001+01:00

Nie bez kozery tak nazwano gatunek, pomimo że wiele jego odmian niekoniecznie jest złocistego koloru. Odmiana 'Cream Beauty' jest niewątpliwie słońcem na wiosennej rabatce. Jego gruszkowate w kształcie kwiaty i ostry kremowo żółty kolor przypomina rozświetloną żarówkę bez klosza. Ładnie przyrasta z cebulek przybyszowych, które z włóknistej osłonki łatwo wypychane są na zewnątrz kępy. Podczas plewienia często przemieszczane są w dalsze miejsca rabaty, co tworzy rozleglejsze świetliste plamy.

Wstydliwe kwiaty.

2011-03-20T22:06:00.001+01:00

Cyclamen coum to niepozorna wiosenna bylina, mało rozpowszechniona w ogrodach więc nie kojarzona z wczesną porą roku. Pochodzi z cieplejszych rejonów Europy, lecz dzięki grubej bulwie przy odrobinie ochrony przed mrozami z powodzeniem udaje się w naszym klimacie. W zacisznym i wilgotnym miejscu mnoży się z bardzo drobnych nasion oblepionych elajosomem zjadanym przez mrówki, które dzięki temu roznoszą je po ogrodzie. Kwiaty są znacznie mniejsze niż wzorzyste blaszki, a dodatkowo zagięte w dół łodygi nie wynoszą ich powyżej kobierca liści. Rozwinięte purpurowe płatki wywinięte w górę z zażenowaniem skrywają białą plamę wokół wnętrza kwiatu.

Galanthus nivalis.

2011-03-20T17:22:00.001+01:00

A tymczasem śnieg znikł zasilając potok wykopany w trawniku między Dużym I a Sadkiem. Woda ciurczy powoli przemywając piasek w korycie. Bezdeszczowy dzień z delikatnymi promykami słoneczka sprawił, że większość przebiśniegów wyłoniła się z zimowego snu. W zasadzie przebiściółki ... skoro śniegu nie ma !

Teraz tylko czekać słońca, aby białe płatki rozchyliły się ukazując zielone plamki wewnątrz obwieszczające pszczołom ucztę.

Powiew Wiosny.

2011-03-16T22:45:00.002+01:00

Na krótki czas zawitała do mnie Pani Wiosna. Ciepłym wietrzykiem dmuchnęła pod ściółkę ożywiając kilka kępek rannika zimowego. Eranthis hyemalis w zasadzie powinien kwitnąć w otoczeniu śniegu, przebijając białą okrywę niczym przebiśnieg, ale przy obecnej nieobliczalnej pogodzie wszelkie zwyczaje roślin są zmienione.

Z nastaniem pełnej wiosny liczę na większą ilość kępek. Rannik ten bardzo dobrze zasiewa się sam zapylony uwijającymi się pszczołami przy pierwszych kwiatach w wiosennym ogrodzie. Z jednej rośliny wysypuje się masa nasion, bowiem pojedynczy egzemplarz uzbrojony jest w pokaźną ilość podługowatych nasienników.

Siewki przy plewieniu sprawiają pewne trudności. Bowiem ilość nitkowatych młodych roślinek jest nieograniczona. Nie wiadomo co z takimi robić - omijać pazurkami pozwalając panoszyć się pomiędzy chwastom czy traktować jednako z nieproszonymi.
Zawsze jednak pewna ilość przeżyje i wzmocni się do kolejnej wiosny ukwiecając rabatę.

Niewiarygodne, a jednak !

2011-03-06T18:40:00.000+01:00

Swego czasu, dawno temu w jednym z ogrodniczych centrów handlowych kupiłam niewielką sadzonkę funkii. Sadzonka, a jakże była z etykietą na której prezentowała się podobnie jak w rzeczywistości, nie miałam żadnych wątpliwości zabierając ją do domu. Dodatkowo w sieci sprawdziłam 'Yellow Splash Rim' która wąskie liście prezentowała tak jak moja nowość. Posadziłam w sadku na świeżo przyszykowanym lekkim podwyższeniu, pod większą czereśnią mając na względzie dopasowanie kolejnej rozleglejszej hosty. Moja czujność poszła spać.

Pod koniec sezonu moja nowość zagęściła się liśćmi zakrywając nieco ściółkę. Jasny margines stawał się coraz widoczniejszy co nie było sprzeczne z wyglądem odmiany w sieci. Byłam bardzo z niej zadowolona.

Jakież było moje zdziwienie, gdy kolejnego sezonu przechodząc ścieżką przez sadek zwróciłam uwagę na nieznaną mi hostę. Coś nie pasowało w tym skrawku powstającej rabaty. Nie pamiętałam, żebym taką wybierała w sklepie, ani nie kojarzę momentu sadzenia. Pomyślałam, że dużo ich już mam i nie sposób wszystkich ogarnąć pamięcią.

Za jakiś czas, przeglądając niemałe zasoby zdjęć porządkowałam katalog "W sadzie". Patrzę ... pod dużą czereśnią powinna być inna hosta, o wąskich liściach z niewielkim marginesem. Tymczasem moja jest średnich rozmiarów, z okazałym pękatym liściem obdarzonym frywolną falbanką. Jeszcze raz sprawdziłam zapiski: w sadzie pod dużą czereśnią, nie ma pomyłki z mojej strony. Szczęściem zachowałam zakurzoną etykietę w szpargałach narzędziowni. Etykieta swoje a rzeczywistość swoje.

Zaczęłam rozglądać się i dociekać. Zapytałam doborowe ogrodnicze towarzystwo o zdanie, podobnie byli w kłopocie, lecz zdjęcia mówią same za siebie. Nie ma wątpliwości, miejsce sadzenia sadzonki po zakupie zgadza się z miejscem frywolnych falbanek. Pomogli odnaleźć nazwę odmiany. Nie było rady, niech będzie Showboat ... trudno - świetnie !

Z księżycową poświatą.

2011-02-27T18:27:00.000+01:00

Przywarka to kuzynka krzewów hortensjowych podobnie wspinająca się po murach. Bezlistny krzew niczym nie różni się od kuzynostwa, rudobrązowa łuszcząca się skórka, pędy fantazyjnie powykręcane w japońskim stylu, młode pąki zastygłe na czubkach gałązek. I na tym koniec podobieństw.
Szczególnie odmiana schizophragma hydrangeoides 'Moonlight' wyróżnia się z rodziny hydrangeaceae. Wiosenne oswobodzone z zimowej okrywy listki mają oryginalny brzoskwiniowy odcień.

Zresztą, barwa ta przewija się w wyglądzie krzewu bowiem dorosłe listki mają barwne ogonki. Również listki młodych przyrostów pod kwiatostanami mienią się delikatną czerwienią.

Niewątpliwie zjawiskowe są baldachowate, niemal płaskie kwiatostany wielkości talerzyków do ciast. Drobna kremowa kaszka wonnego środka otoczona jest białymi pojedynczymi płatkami zewnętrznymi w kształcie serduszek. W półcienistych miejscach odpowiednich dla tej rośliny, białe płatki zewnętrzne przyciągają spojrzenie przechodniów i małe owady.

Gdy owady zapylą wewnętrzne płodne kwiaty a białe płatki opadną, na krozgałęzionych kwiatostanach ukazują się małe, kuliste owoce, które ozdabiają pnącze aż do pierwszych podmuchów wiosennych wiatrów.

Najlepsza z błękitnych.

2011-02-26T10:30:00.001+01:00

Nie ma wytwornych falbanek ani strzelistej wysokości, kwiaty nie rozsiewają zniewalającego zapachu. Więc co w niej takiego niezwykłego ... ?
Ano wzniesiony do góry łódeczkowaty kształt liści, niezwykle gładka faktura blaszki, zjawiskowo zimny odcień błękitu i solidność krępej kępy przemawiają na korzyść odmiany 'Halcyon'. Klasyczną urodę tej hosty można porównać do nielicznych zabytków kultury greckiej. Kto je raz zobaczy zakocha się w prostych liniach kolumn czy proporcjach rzeźb sportowców. Z tym, że odmiana ta jest o tyle lepsza że "niezniszczalna", opiera się silnym deszczom, słońcu i ślimakom.

Poczciwa stara Francess.

2011-02-25T16:50:00.000+01:00

Przeglądam oferty najznamienitszych szkółek ogrodniczych oferujące nowości wybierając odmiany duże i małe, pstrokate lub pomarszczone. Dodaję co rusz zdobyte funkie do powiększającej się kolekcji i ciesze oczy rozrastającymi się kępami. A przecież kiedyś polowało się w sklepikach na pojedyncze okazy w woreczkach lub wytrwale "stojąc" w kolejce u znajomych na podział ich kęp.
Jedną z pierwszych "upolowanych" pod drzewem znajomych była 'Frances Williams', teraz rozrosła do niebotycznych rozmiarów. Swego czasu mówiono o niej sławetna 'Frances Williams', ponieważ na ubogim rynku ogrodniczym była poszukiwaną za wielkość i zestaw kolorów liści pięknością.

Wiosną grubymi pąkami liści zwiniętych w tutkę daje przedsmak wielkości, z których rozwijają się najpierw pomarszczone w kształcie serc liście.

Liści przybywa, ogonki liściowe wydłużają kopkę wypiętrzając w górę, staje się coraz rozleglejsza. Kolejnych blaszki mają coraz większy obwód a do marszczeń dochodzą bruzdy.

Latem, spośród ogromnych płatów liści wyglądają mocne kwiatostany. Gęsto nabite śnieżnobiałymi kwiatami ciekawie błyskają na tle mirażu żółto niebieskich barw liści.

Kwiaty otwierają się nieśpieszne ku górze kwiatostanu aby dołem przekształcić się w torebkę nasienną. Ostatnie palące promienie słońca wysuszają okrywy nasion a żółty otok liści staje się delikatniejszy i podatny na uszkodzenie.

Zimą z olbrzymiej Franceski pozostają jedynie rozczapierzone nasienniki sypiące czarnymi nasionami. Trącane wiatrem cichutko klekoczą sztywnymi okrywami.

Paprotnik Brauna w odsłonach.

2011-02-18T17:54:00.000+01:00

Wiosną młoda sadzonka przygnieciona śniegiem i zetlała mrozem dzielnie opiera się ostremu słońcu. Ocalałe liście nadają się tylko do wycięcia. Nic tu po nich. Mała sadzonka - delikatne liście.

Gdy wokół życie rozkwita, paproć również nabiera werwy. Stara się wysokością dorównać wyrastającym z boków bylinom.

Mijają dni ... tygodnie, można przestać liczyć mnożące się w kępie liście. W zacisznym miejscu przefiltrowane przez gałęzie wysokich drzew promienie słońca delikatne muskają roślinę.

Dużymi krokami nadchodzi jesień. Pierwsze suche liście pokrywają ściółkę, a byliny wokół zamierając odsłaniają zmężniałą paproć.

Zima nie ma współczucia i każdą roślinę w ogrodzie traktuje podobnie. Zasypana śniegiem zimozielona paproć czeka ciepłych dni wiosny.

Daremno wypatrywać.

2011-02-18T13:19:00.003+01:00

Daremno wypatrywać wiosny. Jeszcze nie jeden śnieg spadnie, jeszcze nie raz stopi go słoneczko. Tylko nieliczne kępki przebiśniegów i narcyzów w zacisznych miejscach wyjrzały na świat.

Wokół jeszcze cicho, szaro i buro ...

Skalnica poszukiwana.

2011-02-08T19:50:00.000+01:00

Jakieś trzy lata temu kupiłam burą skalnicę. Podejrzewałam fortunei, bardzo podobna do odmianowej 'Silver Velvet', jednak o znacznie większych liściach błękitno brunatnego koloru. Zresztą, wtedy kupowałam je obie i miałam porównanie.

W sklepie, jak podejrzewam, obie odmiany stały w zbyt słonecznym miejscu co spowodowało "wypalenie" kolorów. Buraska posadzona w odpowiednio półcienistym nabrała stosownych dla odmiany barw.

Jednak nie nacieszyłam się ciemną zbyt długo, raptem dwa sezony, nawet nie zdążyła zakwitnąć. Podpisujący obejście Fredziu zniweczył jej krótki u mnie żywot. Na nic się nie zdało opłukanie wodą z konewki, skalnica zaczęła mdleć i mizernieć w oczach.

Z tego względu rozglądam się wciąż za buraską, może uda mi się ponownie zakupić ?

Wyzłocona jesienią.

2011-02-06T18:13:00.054+01:00

W tym sezonie saxifraga fortunei może nie zabłysła kwiatami ale jesiennymi barwami ... na pewno!

Wiosną jak co roku pokazała się, gdy ostatnie kwiaty narcyzów przekwitając pochyliły główki. Niepozorne, pogniecione listki nieśmiało przebijały ściółkę.

Ciemne szkliste liście barwiły brzeg rabaty blikami brązów, metalicznych błękitów podrasowanych krwisto bordowymi spodami.

Kwiaty obwieszczające nadchodzącą jesień jak zawsze zadziwiają osobliwą formą. Na krwiście czerwonych pędach nieregularne białe płatki. Gęsto nabite kwiatostany zdają się iskrzyć lodowymi igiełkami.

Ale jesienią przeszła samą siebie. Takich kolorów nie miała chyba nigdy ?!
Zapewne za sprawą przedłużającej się ciepłej dniem jesieni i nocnych chłodów września, jej liście przybrały złotych odcieni.

Kolejne chłodne wieczory dodały czerwieni w obrysach powcinanych liści skalnicy.

Skalnica zarzyczkolistna 'Silver Velvet'.

2011-02-06T16:41:00.000+01:00

Do rodzaju Saxifraga należą rośliny duże i małe. Rozpiętość rozmiarów jest zadziwiająca bowiem ogromna tarczownica tarczowata również należy do tego rodzaju.
W tej grupie skalnice właściwe posiadają ciekawie ubarwione liście. Jedną z piękniejszych jest niezwykle kolorowo ubarwiona Saxifraga fortunei 'Silver Velvet'.

W sezonie mieni się ciepłymi odcieniami brązów, fioletów, złocistych rudości a zieleń przebija się jakby dla zachowania pozoru rośliny.

Wiosną małe, poszarpane listeczki przebijają się przez ściółkę w pogoni za słońcem.

Pozornie mała kępka w ciągu sezonu rozrasta się nabierając wigoru i coraz większej ilości liści. Przybierają jednolitych brązów z seledynowym zaznaczeniem nerwów. Ubarwienie takie jest charakterystyczne dla tej odmiany skalnicy zarzyczkolistnej.

Pod koniec sezonu pojawiają się wystające ponad kolorowe liście liczne pędy kwiatowe. Kwiaty ściśnięte w szarawe kuleczki wyglądają jak krople rosy zawisłe na pędach.

Z pąków otwierają się kwiaty o nieregularnich płatkach, bowiem dolne dwa są znacznie dłuższe od niepozornych górnych.

Jesienne kolory skalnicy pięknie ubarwiają ogród u schyłku sezonu a początek kwitnienia wita nieubłaganie zbliżającą się jesień.

Często zdarza się, że jesienne pierwsze przymrozki zwarzą pędy kwiatowe nim bylina zakwitnie wszystkimi pąkami a spadajace z drzew liście nie czekając zakryją kępę całkowicie.

Kolor bez retuszu.

2011-01-29T20:07:00.002+01:00

Paprocie z rodzaju Athyrium przybierają fantastyczne barwy. Na odmianę 'Red Beauty' kiedyś bardzo narzekałam. Nie mogłam jej wpasować wśród inne rośliny. Przypominała mi wronę trzepoczącą skrzydłami.

Wiosną, pazury jej młodych liści złowrogo sterczały na skraju rabaty.

Powoli rozwijały się kolejno, tworząc kłębowisko fioletowo szaro białych blasków.

Jednak w całości stanowiła zbyt mocny kontrast zwracając uwagę swą niecodziennością i oryginalnością.

W związku z tym dostała eksmisję w inne miejsce, gdzie większy cień tonuje wyrazistość liści. Dodatkowo tło bordowych żurawek, mam nadzieję, wtopi "wronę" w otoczenie.

Nie tylko zielone.

2011-01-20T18:06:00.000+01:00

Zima powróciła białym śniegiem odcinając od resztek zielonego ogrodu. Nim nastanie wiosna - pozostają wspomnienia i zeszłoroczne zdjęcia.

Porządkując katalogi natrafiłam na chyba jedną z piękniejszych paproci - Athyrium otophorum var. okanum.
Tak jak większość liści paproci jest zielonego koloru, tak ta wietlica uszkowata wiosną jest prawie chlorotycznie bladozielona, wręcz limonkowa co w połączeniu z bordowo fioletowymi ogonkami daje zaskakująco kolorowy efekt. W trakcie sezonu starsze liście nieco ciemnieją do oliwki, lecz kolejne wyrastające znów rozjaśniają kępę migocząc żywymi barwami.

Wróżenie z fusów.

2011-01-19T22:37:00.003+01:00

Ponieważ języczniki (gatunek i 'Ramosa Cristata') sprawdziły się nader wyśmienicie, postanowiłam poszukać kolejnych odmian do kolekcji. Tak jak poprzednie wymienione przeze mnie łatwo odróżnić od innych, to kolejne odmiany w młodocianej fazie już trudniej. Zamarzyła mi się 'Crispa' lub 'Undulata', o bardziej lub mniej fantastycznie falistych brzegach. Wybrałam również renomowaną szkółkę X, która oferowała tę drugą odmianę. Niestety, wielkość proponowanej rośliny nie pozwala na jednoznaczną ocenę trafności nazwy, pomimo iż na moje aluzje sprzedawca wymownie zgrzytnął zębami. Dla niego to oczywiste a różnica od gatunku widoczna.

Młoda sadzonka czym prędzej zajęła zaszczytne miejsce na Leśnym i odtąd zaczęło się zaklinanie i wróżenie z fusów. Uda się czy się nie uda ... wyrośnie na undulata czy nie ... ?
Styczniowa odwilż dała mgliste złudzenie falowanym liściom. Jedyna nadzieja, że nowe, które wyrosną wiosną mogą mieć coraz mocniejsze falowanie. Ale jak zawsze modły i wróżby zweryfikuje nieprzejednana natura a sadzonka może posłużyć jako karta reklamacyjna lub okazja do wymiany między_ogrodowej.

Styczniowe między_zimie.

2011-01-19T15:53:00.003+01:00

A tymczasem w ogrodzie styczniowa odwilż ... takie ciepłe między_zimie. Nim nastaną lutowe mrozy zimozielone paprocie mają czas na rozprostowanie liści, na otrzepanie się z paprochów naniesionych starym śniegiem. Podsypanie podstaw kęp ściółką z liści drzew owocowych ochroniło przed ciężarem oblodzonego śniegu, dzięki czemu wyglądają nader wytwornie. Z lekka odgarnęłam stroisze aby złapały świeżego powietrza.

Polystichum tsus-simense przybrudzone popiołem drzewnym, którym Tato sowicie posypuje okręgi średnicy koron drzew. Mam z tym utrapienie, bo przy rozkruszaniu wiosną suchych liści na drobną ściółkę, pył unosi się brudząc mnie po łokcie.

Polystichum polyblepharum niezwykle mocna i sprężysta paproć, która dodatkowo zyskuje na urodzie oświetlona promykami słońca. Powierzchnia liści jest "plastikowo" błyszcząca a cała blaszka podniesiona i wygięta w dół co przy kaskadowo ułożonych liściach daje efekt mieniącej się zielonej fontanny.

Polystichum munitum choć o sezon wcześniej sadzone co poprzednie, jednak miało mniejszą bryłę korzeni. Nieco delikatniejszy rdzeń liścia sprawił iż blaszki położył ciężki śnieg. Na szczęście, w sercu rośliny widać kilka mocnych łebków zapowiadających wiosenne liście.

Jedno z lepszych miejsc w moim ogrodzie zajmuje Cyrtomium fortunei, ponieważ podniesiony murek sprawia że nadmiar wody spływa w dół a sąsiedztwo rozrośniętego orzecha włoskiego daje cieniste wytchnienie. Na razie paproć na niewielkiej półce mieści się swobodnie i liście kieruje na jedną stronę ku otwartej przestrzeni ścieżki. Za plecami ma ścianę budynku gospodarczego na razie oplecioną winogronem, lecz wkrótce zmienię pnącze na bardziej adekwatne cienistemu miejscu.

Najgorzej wyglądają paprocie najwyższe, tym śnieg dał się we znaki. Dryopteris nn bez odnalezionej nazwy gatunku troszkę się rozłożył na boki a delikatniejsze liście "przetrawił" mróz.

Podobny los spotkał inną nerecznicę - Dryopteris erythrosora, którą raczej nie ominie wiosenne strzyżenie z połamanych liści.