Gigantomania.

Chyba każdy ogrodnik miał okres na ogromne rośliny. Być może wtedy, gdy jeszcze ogród świeci pustkami a ogrodnik już by chciał mieć dużo wszystkiego. Mnie ta faza też kiedyś dopadła.
Swego czasu dostałam od koleżanki kilka kłaczy Peltiphyllum peltatum z zalążkami parasolowatych liści. Ot takie oryginalne dziwowisko - dość rosłe, ale nie za bardzo. Posadziłam na lekkim wzniesieniu stworzonym przez korzenie drzewa, tym bardziej roślina górowała na kępką hosty i miodunką. Tarczownica trafiła w dogodne dla siebie miejsce, bo nie dość że wilgotne i chłodne, to jeszcze żyzne dzięki spadającym jesienią liściom z drzewa. Końcem wszystkiego po latach bylina zajęła przestrzeń między korzeniami a koroną, na całej długości pnia jabłoni.
Pomimo mroźnej zimy zalegający w sadku śnieg ochronił pąki młodych liści a zaciszne miejsce oszczędziło kwiaty. Skutkiem pędów z parasolami znacznie przybyło i obwód blaszki liściowej też niczego sobie.
Wyglądają teraz jak za duża wisienka na urodzinowym torcie !

Jeśli nie będzie przymrozków.

Jeśli Zimni Ogrodnicy będą łaskawi wtedy pokraczne kwiatostany Peltiphyllum peltatum wyrosną ponad ściółkę dumnie rozpościerając koszyczki. Patrząc na tę roślinę za każdym razem zadziwia mnie fakt jak rodzaj saxifraga liczny jest w różnorodne egzemplarze. Pędy kwiatowe tarczownicy tarczowatej wyrastają około 50 cm nad ściółkę rozwijając kopulasty kwiatostan szerokości 20 cm.

Tarczownica tarczowata.

Nieprzeciętna bylina, słusznych rozmiarów i oryginalnym wyglądzie. Duże, okrągłe, satynowo błyszczące liście z którego środka od spodu wychodzi długa nóżka, wyglądają jak parasol wywinięty w drugą stronę na porywistym wietrze. Przez cały sezon sterczą zabawnie wyginając orzęsione łodygi a w rozłożony zielony liść łapią spadające mniejsze liście, paprochy, owady i wodę. Jesienią natomiast pięknie przebarwiają się na żywo czerwony, ognisty kolor.