Pozytyw i negatyw.

Wiosną liście bylin nie rzadko mają intensywniejsze kolory niż w czasie największego rozkwitu. Soki zaczynają silnie krążyć by rozbudzić roślinę i szybko dostarczyć nagromadzone w korzeniach związki pokarmowe. Pigmenty zdają się być skomasowanymi na jeszcze zgniecionych, świeżo wyrastających po zimie wiosennych liściach.

Hydrophyllum canadense to roślina z podmokłych i cienistych miejsc, gdzie opadłe liście drzew zapewniają podłoże bogate w pulchną próchnicę. Roślina wytwarza łuskowate kłącza wędrujące po powierzchni gleby, z którego wyrosną duże klapowane liście. Wiosną upszczone są bladymi plamkami zanikającymi w ciągu sezonu. Do tego czasu kolejno pojawiające się ubarwione są delikatnym marmurkiem.

Ranunculus lanuginosus również jest rośliną preferujacą podmokłe miejsca choć niestraszne jej słońce odbijające się w błyszczących żółtych płatkach kwiatu. Jest naszą rodzimą pospolitą byliną zamieszkującą wilgotne zarośla. Wiosną na mechatych liściach przeważa kolor brunatny, który w sezonie całkowicie zanika.

Bordo zabarwione.

Zabarwione liście takim kolorem wydają się złowrogie. Z twardym charakterem i nietuzinkowym wyglądem zbierają się w sobie aby z każdym dniem ciepłej wiosny zwiększać objętość ciemnej kępy. Z czasem kolor rozpłynie się i zblednie lub pozostanie echem na centralnym miejscu liścia. Niekiedy zapowiada ciemne kwiaty w lecie albo wiosenny kaprys biało kwitnącej rośliny łaknącej słonecznego ciepła.

Lamium orvala to gigantycznych rozmiarów jasnota. Gigantycznych jak na "pokrzywki", które potrącone ręką wydają przyjemną słodkawą woń. Tylko gatunek tej jasnoty ma czerwone podbarwienia wskazujące na ciemno różowe kwiaty. Wersja alba jest zwyczajnie zielona.

Geranium wlassovianum wiosną wychodzi bordowe, w sezonie kolor ten jest tylko w środku liścia. Za to meszek na blaszce optycznie pogrubia rozłożony dłoniasty liść i aż chce się go miętosić w palcach słuchając cichego szelestu.

Geranium x oxonianum 'Katherine Adele' wychodząc z ziemi ma pstrokate kolory, ale wierzcie mi na słowo - w sezonie jest brunatno czekoladowe upszczone szaro białymi drobnymi kwiatuszkami!

Filipendula ulmaria tylko wczesną wiosną jest brązowa i w zasadzie nie wiem skąd bierze się ten kolor. Przecież wiechowate w formie kwiatostany gęsto nabite są żółto kremowymi kwiatami. W sezonie nie ma śladu po drapierznym bordowym kolorze.

Zagadka.

Czy też tak macie, iż zapominacie co posadziliście w danym miejscu na rabacie ?
Szczególnie ostatnie nabytki w sezonie, sadzone gdzieś na prędce, na tzw. tym_czasie wiosną zadziwiają formą i kolorem. Tak jest właśnie z bylinką na skraju Leśnego. W pierwszej chwili podejrzewałam Adiantum pedatum, ale suche resztki pędów i liści sterczą nieco dalej. Może któraś z jeffersonii nabytych późnym latem a teraz znacznika jednej nie mogę znaleźć. Nawet jesienne zdjęcia Leśnego nie pokazują co tkwi w rogu rabaty ... Pozostaje tylko czekać !