Sesja Panny Młodej i nieco Białego.

Kontynuuję rozprawę nad kolejnym irysem syberyjskim, który w swej świetności rośnie na skraju Białej rabaty. W masie białych żółtym podkreślonych kwiatów jest wprost zjawiskowy. To odmiana 'Moon Silk' - dla mnie jak zastygłe motyle z rozpostartymi skrzydłami. Aż zastanawiam się, który piękniejszy: ten czy biały z tygryskiem z postu o irysach tygrysach.

Czy to otoczenie białej rabaty z wiązówką bulwkowatą, która kaszkowatymi kwiatostanami przydała delikatności maślanym kwiatom irysa, czy wiązówka błotna 'Aurea' zdecydowaną żółtą plamą wzmocniła efekt świetlistości plamie na płatkach ? Jasne kwiaty długo utrzymują się na pędach a liście wysokiej śliwy dodatkowo filtrują bezpośrednie promienie słońca.

Biel zawsze jest elegancka i świeża, czysta i niewinna jak Panna Młoda. Otoczenie Białej rabaty idzie w Jej orszaku.

Ostatecznie docenione.

Jakieś dwa sezony temu na targach ogrodniczych w moim mieście kupiłam Epimedium x rubrum. Przez ten czas niczym się nie wychyliło spośród zielonej gawiedzi ogrodu. Kępka trwała przy swojej sklepowej wielkości i już zaczęłam ją spostrzegać jako zwykłą rabatową zapchaj_dziurę.
W końcu tej wiosny, kiedy płatkami z czerwonymi bokami wystrzeliła niespodziewanie - zaczęłam przychylniej spostrzegać bylinę. Widać to odczuła i przemogła się w sobie odważając się na kolejny krok i zabłysnęła młodymi listkami w głębokim odcieniu krwistej czerwieni.
Po prostu mnie zaszokowała i zafascynowała. Owszem widziałam w sieci zaczerwienione brzegi liści, ale nie pokazywali tak ognistych całych blaszek.
W tej chwili w moim ogrodzie jest najbardziej czerwoną plamą, nie licząc krwistych czubków Imperaty cylindrica 'Red Baron' czy zaczerwienionych ogonków liściowych odmianowych host. Dla wzmocnienia efektu i spójności ogrodu będę musiała dodać otoczeniu byliny nieco akcentów brązowych bo wygląda dość samotnie.

Gigantomania.

Chyba każdy ogrodnik miał okres na ogromne rośliny. Być może wtedy, gdy jeszcze ogród świeci pustkami a ogrodnik już by chciał mieć dużo wszystkiego. Mnie ta faza też kiedyś dopadła.
Swego czasu dostałam od koleżanki kilka kłaczy Peltiphyllum peltatum z zalążkami parasolowatych liści. Ot takie oryginalne dziwowisko - dość rosłe, ale nie za bardzo. Posadziłam na lekkim wzniesieniu stworzonym przez korzenie drzewa, tym bardziej roślina górowała na kępką hosty i miodunką. Tarczownica trafiła w dogodne dla siebie miejsce, bo nie dość że wilgotne i chłodne, to jeszcze żyzne dzięki spadającym jesienią liściom z drzewa. Końcem wszystkiego po latach bylina zajęła przestrzeń między korzeniami a koroną, na całej długości pnia jabłoni.
Pomimo mroźnej zimy zalegający w sadku śnieg ochronił pąki młodych liści a zaciszne miejsce oszczędziło kwiaty. Skutkiem pędów z parasolami znacznie przybyło i obwód blaszki liściowej też niczego sobie.
Wyglądają teraz jak za duża wisienka na urodzinowym torcie !